Independentismo e quebra política

E ra visto que ía ocorrer. A frivolidade do Goberno e do seu presidente, a súa actitude simplificadora de sempre, o non ver a realidade, ou o querer descoñecela, vendo «algarabías» onde hai un problema que se resolveu mal e vai seguir sen resolverse, sementaron o terreo para a explosión de independencia que foi a Diada.

Non é difícil prognosticar que as reivindicacións van ir a máis. Os datos son reveladores: en poucos anos -en realidade, nos que van dende o 2001 ao día de hoxe-, as posicións independentistas van gañando terreo. Así, no 2001 un 36 % dos cidadáns cataláns eran partidarios da independencia; e na última sondaxe eran o 51 %. Todo un éxito da torpe política española.

Pero se a esa torpeza sumamos a dos trasnoitados criterios seguidos polo Tribunal Constitucional, tendentes a negar toda posibilidade dunha saída federal, especialmente referíndose a soberanías ben resesas, o esperado non podía ser máis que o que foi: unha actitude de alporizamento colectivo, en nada semellante a unha «algarabía». Federalismo non, ergo independencia.

O problema é sempre o mesmo: este é un país inseguro, un país cheo de medos (ao federalismo, ás nacións que non sexan a oficial, á complexidade, ás minorías), un país que, diante desas carencias, vese na obriga de recorrer ao autoritarismo. Pero esta actitude pode valer nunha ditadura, nunca nunha democracia.

O que, ao mesmo tempo, quere dicir que o problema vén orixinado por unha manifesta incapacidade para facer política democrática. Pois nela páganse sempre as frivolidades, as actitudes simplificadoras, as faltas de respecto ás minorías e as suficiencias frívolas que as maiorías absolutas acostuman crear nos políticos sen finezza nin capacidade para organizar a realidade. Así de claro.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos

Independentismo e quebra política