A última fronteira do bosque


O termo fraga alude a aquela parte do territorio con vexetación impenetrable, que serve de refuxio aos animais salvaxes. As fragas de oso e porco de monte, na xerga de Alfonso XI, foron a última fronteira do bosque, o exilio dourado para moitas especies que por acción das vicisitudes climáticas e humanas atoparon nestes agrestes vales a súa última morada.

As ordes monásticas buscaron aquí, entre os vellos carballos e un río con abundantes reos e salmóns, un lugar de paz e retiro. Coa desamortización iníciase o ocaso deste Edén, e unha explotación irracional que hoxe designamos como insostible. Do río cantareiro soamente permanece a súa lenda. E os carballos, que noutras épocas perfilaban os cordais montañosos, son agora superados por piñeiros, eucaliptos e postes da luz, nunha imaxe cada vez máis próxima á de foresta animada de Wenceslao Fernández Flórez, senón fose polo inxente coro de especies invasoras, que se diseminou por todo o val.

A fraga iniciaba o século XXI con males imputables a unha vellez mal levada, con demasiados cambios de gálenos, con vicios irrecoñecibles. Un historial pouco recomendable para un bosque antigo. Pero a pesar diso, era o bosque mais extenso da rexión atlántica, ata que nunha tarde de primavera o transformaron en carbón e, roubáronnos unha parte irrecuperable do noso patrimonio natural.

Por Pablo Ramil Rego Experto en biodiversidade

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos

A última fronteira do bosque