PARECE que Cataluña está a punto de conseguir o que Galicia no conseguiu en 1986 por sentencia do Tribunal Constitucional: que sexa un deber o conocemento da lingua da autonomía. Supoñemos que despois conseguirán ese mesmo rango o vasco e o galego. En principio diríase que é unha boa medida para favorecer o bilingüismo. As linguas autonómicas, reprimidas na dictadura franquista, reciben un novo pulo e equipáranse por completo á lingua oficial do Estado. Pero se botamos unha ollada ao que está sucedendo en Cataluña, as cousas parecen ir por outro camiño. Na práctica non se está a favor do bilingüismo senón da eliminación da lingua oficial de España. Exemplos desa postura son as dificultades para escolarizar un neno en castelán, a creación dunha oficina que admite denuncias anónimas contra establecementos que non atenden en catalán, ou a rotulación en catalán e inglés en museos e exposicións. ¿Que vai pasar se se extende esa actitude a Euskadi e Galicia? Pois que un español que non sexa escolarizado en galego, catalán ou vasco non poderá instalarse profesionalmente cun traballo medio alto en Cataluña, Valencia, Baleares, Galicia ou Euskadi. Tal como se está a xestionar en Cataluña, a obligatoriedade significa que a posibilidade que o castelán ofrecía a todos os españois de traballar e moverse por todo o territorio nacional está a punto de desaparecer, e con ela tamén un lazo de unión entre as distintas partes de España. Vai ter razón o lingüista Juan Ramón Lodares ( El porvenir del español ) que critica a utilización política das linguas autonómicas ás que califica de «aduanas lingüísticas». E Irene Lozano ( Lenguas en guerra ) cando opina que « en el fondo, las discusiones lingüísticas se suscitan para negociar el reparto de poder ». Benvido sexa o bilingüismo, pero que eso non supoña pasar da discriminación da lingua autonómica á discriminación da lingua común a todos nós e a catrocentos falantes máis espallados por todo o mundo.