Jorge Negrete coa guerrilla galega


MOITOS do meu tempo saben de memoria unha boa parte das cancións do famoso artista mexicano. Eu aínda canto algunhas cando me afeito. Aprendinas en Vigo, entre 1946 e 1948, estudiante eu dos dous últimos cursos de Bacherelato. Creo que vin, daquela, case tódalas películas do gran canto.Non sei onde estaba eu e qué facía o 1 de febreiro de 1947, mentres, na Comisaría da Coruña, os mellores policías franquistas torturaban, entre outras persoas relacionadas coa guerrilla galega, a Ramón Seoane Suárez, de trinta anos, albanel e natural de Rutis-Vilaboa. Pertencía, nesas datas, ó Comité Provincial Coruñés do Partido Comunista de España. Polos datos que teño, o infortunado Ramón Seoane non cantou , pero a policía atopoulle papeis que o comprometían, entre eles un poema de 23 versos en castelán. Nun mundo menos inxusto, a posesión dun poema, lonxe de ser un delicto, debería ser unha circunstancia eximente ou atenuante. Na situación aquela, a folla cos 23 versos foi un argumento máis contra o indefenso Ramón Seoane, aínda que eu non sei se el era o autor do poema. Non sei se o soubo, antes ou despois das sesións de tortura, a aplicada policía coruñesa (a policía destinada, en 1947, na Coruña).«Música de la Tapatía»O que si soubo a policía é que aquel poema era un himno, o himno das guerrillas galegas (ou un deles), himno que, na música, reproducía unha famosa canción de Jorge Negrete. En efecto, a folla poética ocupada a Ramón Seoane iníciase con esta aclaración: Música de la Tapatía. A música dunha das máis célebres cancións de Jorge Negrete, a que comezaba con estes dous versos: «¡Ay, qué orgullo tengo de ser de Jalisco,/ de ser de esa tierra donde las mujeres...».Velaquí a versión política dos versos cantados por Jorte Negrete, fose el ou non o autor da melodía: «Ay, qué orgullo tengo de ser guerrillero / de ser camarada de los guerrilleros, /que están en el monte y entregan su vida / para liberarnos de la tiranía. / ¡Salud, guerrilleros!». Hai unha estrofa de Jorge Negrete que se inicia con verso «Aquí no queremos...», verso que, na versión política, modifca os dous complementos directos do verbo: «Aquí no queremos Franco ni Falange».Descoñecía eu este himno cando, en agosto, presentei en Catoira a colectánea por min preparada co título A guerrilla antifranquista e os guerrilleiros de Galicia na voz dos poetas (150 páxinas). Hai días intervín na Coruña nunhas xornadas contra a desmemoria e asistín a unha excelente e precisa comunicación de Luís Lamela, un dos mellores e máis documentados investigadores da represión exercida polo franquismo nas catro provincias galegas. Foi nesa comunicación onde Luís Lamela nos deu a coñecer esta canción.Un exemplar deste texto literario estaba no poder de Ramón Seoane Suárez cando caeu nas poutas da policía a comezos de 1947. Mozo de trinta anos, albanel de oficio e comunista de militancia, nin os catedráticos de Literatura saben se Ramón Seoane tamén era poeta. Foi condenado a longos anos de cadea, con 55 camaradas, no verán de 1947. «Salud, guerrilleros».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

Jorge Negrete coa guerrilla galega