Máis Galicia


Abeleza, que dis que ás veces logro, -opinaba Virginia Woolf sobre a súa escritura-, só se consigue polo fracaso de obtela a base de moer todas as pedras xuntas». «E hai que enfrontarse coas cousas que un non é capaz de facer», afirmaba. «O arte do escritor -segundo J. M. Coetzee- non se pode estudar en ningures, aínda que si se pode aprender; consiste en crear unha forma e un punto de entrada que permita ao lector habitar en ela». Wolf, Coetzee? Por que falar de escritores e non de economistas, nunha columna que non só é económica, senón que ademais está nun suplemento salmón? Porque necesito dar un paso atrás. Dentro do meu argumentario, a miña ideoloxía doutra Galicia menos paternal aínda que máis respectuosa co individuo, máis envorcada na empresa privada e menos no sector público, máis aberta e global, faltaba falar do primeiro: Galicia. Non se pode estar todo o día discutindo sobre crear outro traxe sen dedicarlle unhas liñas ao corpo que o vai vestir. É certo que Galicia é un sentimento, a min graváronmo na pel os nosos emigrantes uruguaios, os de segunda xeración, aos que din clase en Montevideo hai xa un bo número de anos. Eles ensináronme a ser galego. Aprendín tarde, pero aprendín. Pero Galicia necesita ser algo máis que un sentimento e unha lingua, demanda un argumentario colectivo, que con fortes ancoraxes no sector empresarial, sexa de carácter envolvente e absorbente. Ten que ser belo, ao estilo de Wolf, porque debe ser capaz de enfrontarse ás cousas que nunca fomos capaces de facer, e terá que ter a capacidade de xerar sustancia, de dar corpo, de crear unha forma que sexa o punto de entrada de todos, dos do sur, dos do norte, dos de interior, dos da costa. E é que ou o construímos, ou non somos nada. Deixada fóra a nosa identidade, non pasamos de ser un terzo de Bogotá ou un barrio de Sao Paulo. Tan difícil é entendelo? A pesar diso, escondémonos nas nosas cidades e se as murallas que lles deseñamos non son suficientes, construímos un inimigo exterior, e se ese está preto de casa mellor. Postos a odiar, que sexa ao veciño.

O tecido económico galego é unha estrutura enormemente débil a nivel empresarial. Enchémonos a boca coa palabra pequena e mediana empresa, pero non deixa de ser unha gran mentira colectiva, somos un país anegado de compañías con menos de nove empregados, é dicir, microempresas, e esa realidade só se transforma con máis mercado, e o mercado non medrará se non hai máis Galicia. Mentres un día celebramos que as universidades dialogan entre si, dando por feito que é unha novidade, ao outro demostramos por vixésima vez que somos incapaces de crear unha área metropolitana. E xa non falemos de crear unha rede de transporte que supere os límites urbanos, para iso teremos que nacer outra vez como pobo. E é este minifundismo mental e non outro, o que está a converter a Galicia nunha mera bandeira, ausente de significado colectivo, de argumentario de país. A Galicia dos humildes, a do autónomo, a do empregado, a do desempregado, a do dependente, a do que ambiciona e non alcanza, non pode permitirse acoller ao que non fala, ao que non dialoga, ao que non necesita do outro, ao que non respecta. As nosas alforxas non alcanzan a soster aos reis da nada.

Necesitamos outro traxe económico, certo, pero por moita tea e esforzo que dediquemos a construír novas vestimentas, nunca seremos nada sen un novo corpo. Precisamos máis Galicia.

Por Venancio Salcines Profesor e empresario

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
23 votos
Comentarios

Máis Galicia