«A vida no campo é moi dura e non ten vacacións; pero aquí vivo da natureza e coa natureza»

Raquel Díaz Barcia volveu vivir a Negueira de Muñiz, onde a familia ten unha explotación de gando vacún de carne

Raquel Díaz Barcia, con vacas da explotación familiar
Raquel Díaz Barcia, con vacas da explotación familiar

LUGO / LA VOZ

Raquel Díaz Barcia fixo unha viaxe de ida e volta. Marchou de Negueira de Muñiz, viviu en Xixón e na Coruña e volveu á terra de orixe. Seus pais tiñan vacas, e ela conserva esa actividade. Cambiou a cidade por unha aldea de dúas casas habitadas e de trazos que describe con satisfacción. «Tentamos superar o minifundio. Toda a vida nos levamos ben. Intercambiamos terreo: unhas veces gañan uns; outras veces, outros», di.

Unha parte dos xatos véndense a un carniceiro de Grandas de Salime, concello asturiano próximo a Negueira de Muñiz. Os que non leva o carniceiro cómpraos un tratante.

—Xa coñecía o campo, pois nel naceu e viviu. Foi duro volver e comezar outra vez?

—Non foi duro. De feito, vivindo na Coruña foron poucas as fins de semana nas que nos temos quedado alí. Ao meu marido e a min gústanos isto. A nosa é unha gandaría pequena, unhas 40 vacas. Ás veces penso que non sei por que temos volto; pero ao final creo que foi ben.

—Que gaña e que perde unha persoa que pasa de cidades de máis de 200.000 habitantes a unha aldea na que xa quedan poucas casas que teñan xente vivindo?

—Gaño paz; gaño erguerme pola mañá e non ver xente correndo pola rúa; gaño tranquilidade; gaño liberdade. Penso que non perdo nada. Quizais os fillos [ten dous] perdan a posibilidade de relacionarse con máis xente ou de ir a máis sitios; pero nunca nos reprocharon o feito de termos volto. Son moi aldeá: nunca me gustou moito a cidade.

—Unha persoa que coñeza o seu caso pode caer quizais nunha idealización da vida rural. É idílica esa vida?

—É moi dura. Non hai vacacións, nin alguén a quen lle poidas ir protestar. Se chove, tes que saír e mollarte. Pero aquí vivo da natureza e coa natureza. Se necesitas leña, hai que ir por ela. É unha forma de vida distinta: é difícil, é dura, é solitaria. O verán está ben; o inverno é triste: hai que saír cunha pa no coche por se hai neve.

—Cambiou o sistema de traballo co gando?

—O que se fai aquí non leva o certificado ecolóxico porque non ten penso ecolóxico. Fanse as cousas como se fixeron sempre. Houbo algúns cambios, pero tento usar produtos de fóra o menos posible: se podo comprar a menor cantidade posible de penso, fágoo así. Os pastos son extensivos. Procuro respectar os ritmos da natureza. Dá traballo, ollo; e os xatos páganse coma hai trinta anos, mentres todas as cousas subiron moito.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

«A vida no campo é moi dura e non ten vacacións; pero aquí vivo da natureza e coa natureza»