«Son muller, de aldea e labrega, pero tamén teño soños, somos máis ca un mandilón»

A escritora de Taboada Ana Vila presenta o xoves o seu terceiro poemario, para nenos, «Pintasías»


Ana Vila Portomeñe (Taboada, 1969), a «poeta labrega», presenta este xoves en Taboada (Casa da Cultura, 17.30) o seu terceiro poemario autoeditado, Pintasías. Ademais, mañá lerá en Chantada (Casa da Xuventude, 18.00) un pequeno relato sobre a muller, e o día 17 estará en Monterroso na Feira do Disco e Libro Galego.

-¿A quen vai dirixida esta obra?

-A idea deste poemario xurdiu a raíz da intervención dunha nena que recitou de memoria unha poesía miña, e entón pensei que tiña que facer algo para nenos. Creo que hai poucos libros de poesía en galego dirixidos a nenos, así que o libro tamén naceu coa intención de animar aos nenos e entrar neste mundo. Cada poema leva ao lado unha folla cun debuxo feito polo meu fillo de 13 anos para que os nenos o poidan pintar. A obra tamén pretende ser unha homenaxe aos avós porque son os que pasan moito tempos cos nenos, para animalos tamén a lerlles poesía.

-Implicouse entón tamén o seu fillo neste proxecto...

-Si, a veces esquecémonos de que os nenos tamén poden axudar, e isto é unha mostra de que se pode traballar en familia. O que el fixo son debuxos sinxelos, baseados nos poemas: unha vaca, un canciño...

-¿Como foi o proceso de autoedición?

-Ao ser a terceira obra, leveino bastante ben, grazas á axuda de La Voz de la Verdad. Deilles a idea, propoñéndolles unha folla un pouco máis gorda do habitual para que sexa práctica para os nenos, e editamos 200 exemplares, que sairán á venda este xoves.

-¿Onde se pode mercar «Pintasías»?

-En Lugo, nas librarías Balmes, Trama, La Voz de la Verdad e Biblos; en varios puntos da contorna de Taboada, como Palas, Portomarín ou Antas, e en cidades como Vigo, Ferrol, Pontevedra...

-¿En que vai consistir o acto de presentación en Taboada?

-Farei unha presentación normal, na que o protagonista será o libro. Estarei acompañada polo alcalde, Ramiro Moure, e pola tenente de alcalde, Isabel Fidalgo. Ademais, haberá como un pequeno contiño de agasallo. O que quero transmitir é ilusión, animar á xente a que non perda ás ilusións.

-O día escollido para a presentación non é casual.

-Non. Ademais de ser o día do meu aniversario, é o Día da Muller. E con este acto quero facer tamén a miña homenaxe á muller. Eu son muller, de aldea e labrega, pero tamén teño soños, como dixen algunha vez, somos máis ca un mandilón, e nesta ocasión colgamos o delantal para reivindicar as ilusións, para tirar para adiante.

-¿Como é o día a día dunha poetisa, labrega, nai...?

-Ás veces é un pouco complicado. O primeiro é atender á familia, o neno e miña nai. Despois, entre meu marido e eu levamos a explotación gandeira, pero temos poucas vacas e levámolas a pastoreo, así que non nos agobiamos. Ás veces, o cachiño que estou coas vacas venme a inspiración, ou cando vou buscar ao neno... Pero é certo que a vida do campo é escrava porque traballas de sol a sol, e non é fácil compaxinar moitas actividades.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

«Son muller, de aldea e labrega, pero tamén teño soños, somos máis ca un mandilón»