Lugo estrea estación. Nova, moderna, accesible, chamada a ofrecer unha imaxe renovada do ferrocarril na cidade. Porén, a estrea coincide cunha realidade menos luminosa: a perda de paradas, a insuficiencia das frecuencias e a progresiva desaparición daquela función de proximidade que permitía ao tren vertebrar o territorio. Velaí o paradoxo: melloramos a estación mentres corremos o risco de empeorar aquilo para o que unha estación existe.
A semana que vén cúmprense 175 anos do nacemento de Emilia Pardo Bazán. Entre as moitas dimensións dunha personalidade fascinada pola modernidade está a súa relación co automóbil, que axiña percibiu non só como unha máquina capaz de aumentar a velocidade, senón como unha nova forma de liberdade. Pardo Bazán asociou a modernidade do automóbil á liberdade de elixir o camiño. O paradoxo é que, máis dun século despois, podemos estrear unha estación máis moderna mentres se reducen os camiños que o ferrocarril nos permite elixir.
Nun territorio como o noso, tan importante como chegar lonxe é poder chegar preto. Que o tren comunique vilas e comarcas, que permita estudar, traballar ou acudir aos servizos sen depender necesariamente dun coche. Falamos moito de mobilidade sostible, de reducir o vehículo privado e de vertebración territorial. Pero non hai sostibilidade sen alternativas nin cohesión territorial se cada vez hai menos lugares aos que chegar en transporte público.
A nova estación é, sen dúbida, unha boa noticia. Sería aínda mellor se a súa modernidade se medise non só pola arquitectura ou polos minutos aforrados, senón polas posibilidades que abre. Porque o verdadeiro progreso non consiste unicamente en chegar máis rápido. Consiste tamén en poder escoller o camiño.