«Hai 50 anos eu ía a Madrid no meu Seat 600 e mirábanme todos»

María Guntín
María Guntín COSPEITO / LA VOZ

LUGO CIUDAD

Genoveva amosa o seu carné, sacado no ano 1963 na cidade de Lugo
Genoveva amosa o seu carné, sacado no ano 1963 na cidade de Lugo OSCAR CELA

Genoveva Álvarez Castiñeira conduciu durante 40 anos e chegou a manexar tractores e segadoras

16 jun 2021 . Actualizado a las 12:14 h.

Genoveva Álvarez Castiñeira ten 83 anos e aínda lembra o día no que sacou o carné de conducir aló polo 1963. Naceu en San Xoán de Sistallo, en Cospeito. Agora recibe unha merecida homenaxe nun programa do concello que tenta concienciar do poder, valía e traxectoria das mulleres do rural lucense.

—Onde sacou o carné de conducir?

—Saqueino en Lugo, na rúa do Progreso. Eu daquela non vivía na cidade así que, aínda que o exame era o xoves, fun un luns para Lugo quedar na casa duns familiares. Aprobei a teórica e a práctica no mesmo día. Daquela, eu era a única muller de autoescola, só había homes. E leveino ben, sempre me trataron como a un igual.

—Segue conducindo?

—Agora xa non conduzo porque tiven un desprendemento de retina. Co meu Seat 600 ía ata Madrid; todos me miraban. Agora aínda lle gardo o coche no garaxe ao meu fillo se fai falla. Eu fun condutora durante uns 40 anos. 

—A que ía a Madrid?

—Ía levar a meu fillo porque estaba maliño, pero tamén carguei con meu pai, que enfermou, e requiría de min constantemente.

—E onde vai o seu 600?

—O meu 600 aínda anda cun veciño. Habitualmente coidei moito o coche, estaba sempre preparado para saír. Os vehículos de alta gama pasábanme diante nas rectas, pero non nas curvas non había quen atallase máis que o meu 600.

—Conduciu algo máis que coches?

—Tamén tiña un tractor na casa, eu era a que araba porque o meu marido non conducía e meu pai enfermou do pulmón.

—Onde viviu?

—Levo aquí en Cospeito case toda a vida. Meu irmán foi o que estudou, pero eu saquei o carné en seguida e araba co tractor para todos os veciños mentres que eles non sacaron o carné e non compraron maquinaria.

—Como definiría a súa vida?

—A miña vida foi complicada, tiven un neno enfermo do ril. Marchei para Santiago con el e estivemos aló ano e medio. Eu traballei de camareira no Derbi, na Praza de Galicia. Daquela aínda non había diálise en Lugo.