Un parque art decó, unha pérgola racionalista e Primo de Rivera

Lorena García Calvo
lorena garcía calvo LUGO / LA VOZ

LUGO CIUDAD

O parque de Rosalía de Castro, en Lugo, agocha unha manchea de historias dende a súa creación

08 may 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Lugo, 1921. A antiga Lucus Augusti comeza a espreguizarse e a gañar trazos de cidade. O alcalde, Ángel López Pérez, decide recuperar unha idea que xa se barruntara a finais do século XIX: construír un gran parque xunto á trama urbana. A primeira vontade foi levantalo entre o que hoxe sería O Vello Cárcere e Bispo Aguirre e bautizalo como parque Moltó, na honra dun xeral que favoreceu a Lugo ao atraer a numerosos militares; pero esta idea finalmente foi desbotada e apostaron por situar esa zona verde preto de Recatelo, nunha localización privilexiada con vistas ao río Miño.

Así relata o historiador Adolfo de Abel Vilela os alicerces do que hoxe é o parque de Rosalía de Castro, un pulmón verde na cidade que o vindeiro mes de xullo celebrará o seu centenario. «Mercaron varias fincas na zona con nomes como As Luisianas ou A Madalena de Recatelo, e situaron o parque onde está hoxe coa visión de que a cidade medrara para esa parte», narra Abel Vilela. O estudoso foi no seu día coautor do Plan Director do parque, Ben de Interese Cultural, e vén de escribir un libro sobre a zona verde que editará o Concello de Lugo para celebrar o centenario.

O parque de Rosalía celebra cen anos este mes de xullo
O parque de Rosalía celebra cen anos este mes de xullo ALBERTO LÓPEZ

Nun primeiro momento, aquel parque que quería ser referencia para todas as clases sociais situouse sobre 94.656 metros cadrados de parcelas polas que se pagaran 91.078 pesetas. Comezou a construírse no 1821 e rematouse no 1930. «Ramiro Sainz, entón arquitecto municipal e que sería máis tarde un dos que reformaría Santander tras o incendio que devorou parte da cidade, foi o encargado de deseñalo», relata Adolfo de Abel. «Mentres, Juan Cruz de Aguilear, bilbaíno, encargouse do paisaxismo».