«No 58 querían facer no Carme un residencial 'envidia de toda España'»

Suso Pérez, dono dunha parcela no barrio, lembra os tempos bos dunha zona para a que agarda unha saída


lugo / la voz

Suso Pérez naceu en Recatelo pero dende ben pequeno acudía cada pouco ao barrio do Carme coa súa tía avoa. Alí tiña unha horta de aromáticas e herbas medicinais que era a envexa de medio Lugo. «Daquelas o barrio estaba cheo de xente, agora impresiona», di este lucense propietario dunha finca no lugar. El é un dos moitos veciños que non comprende como un barrio tan céntrico pode levar décadas languidecendo á espera de que entre administracións e propietarios lle dean unha nova vida.

En tempos pretéritos, conta, aquelas terras foran propiedade do clero e estaban atravesadas polo chamado Regueiro das Hortas, que regaba toda a ladeira e convertía as terras en fértiles a pesar de que non eran augas limpas. «As señoras ían pasar as tardes ás hortas, que daban verzas e leitugas ben grandes», lembra Suso da década dos 60. Hoxe, daqueles verxeis non quedan nin a metade, e os que sobreviven fano na parte baixa da ladeira, ao igual cós invernadoiros.

A pesar da súa situación privilexiada, o barrio do Carme leva máis de medio século agardando por un futuro que se lle nega. «No ano 58 meu pai acudiu ao Concello para pedir un permiso para edificar na finca e dixéronlle que non llo podían dar porque no barrio ían facer un ‘un proyecto residencial que va a ser la envidia de toda España'». Pero ese macroproxecto que se quería poñer en marcha en pleno franquismo nunca viu a luz e nas décadas seguintes a zona comezou a experimentar o declive.

«Realmente non o entendo, é un barrio ben bonito, está xusto ao lado da Muralla e atravesado polo Camiño Primitivo. En calquera cidade estaría ben coidado e cheo de vida», laméntase Suso, que agarda que algún día, ben sexan os veciños, ben sexan as administracións a través do plan Muramiñae, empurren para devolver á vida ao Carme.

Consideran os expertos que o barrio do Carme ten unha importante riqueza arqueolóxica. Crese que alí estivo o anfiteatro romano e que unha investigación profunda podería sacar á luz máis riqueza histórica. Isto limita o desenvolvemento urbanístico da zona, e tamén as iniciativas dos propios veciños. «O barrio está hoxe que nin arre nin xo, non che deixan poñer un ladrillo nin montar un galiñeiro», lamenta Suso.

Hai anos, cando quixo limpar de maleza unha das súas fincas, atopouse con que precisaba tirar un anaquiño dun muro para acceder ao terreo. «Cando o operario foi a sacar o permiso dixéronlle que non podía, que os muros de pedra que rodeaban as hortas podían estar feitas coas pedras do anfiteatro», conta como anécdota.

E así, atrapado entre a historia, o abandono e os proxectos pendentes, segue O Carme. Agardando a súa oportunidade.

Unha aldea abandonada na cidade

lorena garcía calvo

A poucos metros da Muralla, o barrio do Carme languidece con casas tapiadas, lameiros e hortas ben coidadas

O barrio do Carme é unha aldea abandonada incrustada no corazón da cidade de Lugo. Unha inmensa contradición de chan fértil, regatos, vestixios romanos, casas derruídas, invernadoiros, grafites e fiestras tapiadas. Un cruce de rúas, fincas e camiños que milenios atrás era atravesado pola XIX calzada romana, que fala dun pasado honroso e dun presente solitario.

Hoxe no Carme apenas queda xente. A maioría das casas locen portas e fiestras tapiadas e nalgunhas a maleza exerce de okupa devastando paredes e ascendendo andares. Un dos poucos veciños que resistiron o envite da desertización do barrio conta que a maioría das vivendas leva trinta anos languidecendo a pesar de atoparse nun sitio privilexiado, a poucos metros da Muralla e do corazón mesmo da cidade. Foron morrendo os maiores e os herdeiros non as conservaron.

Seguir leyendo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

«No 58 querían facer no Carme un residencial 'envidia de toda España'»