Verdes vales


Nacín no verde val da parroquia de Lagoa, que fende as terras da Pastoriza (Lugo) desde o norte, onde limita cos montes de Mondoñedo e Abadín, para abrirse paso cara á chaira de Vilalba pola Muimenta de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Un espazo verdeal de moi intensa vida rural, sen estradas nin luz eléctrica cando eu vin a este mundo. Tiveron que pasar aínda ben anos para que aquela soidade rompese. Primeiro chegou a luz eléctrica cos casetos de dínamos movidas pola auga do rego da Abelaira. Moito despois, xa coa concentración parcelaria, chegou a estrada que sobe por Cadavedo ao Cristo do Fiouco, desde onde se enxerga o espazo final da Mariña luguesa.

Con nove anos de idade, saín da miña casa montado nunha egua para ir coller o coche de liña que levaba a Lugo, onde fixen o bacharelato no colexio dos Maristas. Foi daquela cando vin, tardiamente, o filme de John Ford Que verde era o meu val, gañador do Óscar á mellor película de 1941 ao derrotar á mítica Cidadán Kane de Orson Welles. Un desafío de xenios que hoxe se pode repasar e xulgar con perspectiva.

O que sentín ao ver a película de Ford non o puiden esquecer nunca. Porque a solidariedade dos mineiros galeses que amosaba na súa obra era a mesma da miña aldea natal (A Abelaira de Lagoa). Os veciños compartiamos a gadañada dos prados, as segas e mallas do trigo e o centeo, a recollida das patacas e as quendas de regar os prados de herba verde. Que tiña que ver todo aquilo co comportamento dos mineiros de Gales que aparecían na película? Que uns e outros tiñan a mesma natureza responsable e solidaria. Nin máis nin menos. Un mundo condenado a perderse no remuíño da historia.

Pasado o tempo, o espazo vital que pintou John Ford no Gales mineiro foise convertendo nunha desfeita inevitable, como lle está a pasar agora a tantas aldeas e parroquias galegas, convertidas en cemiterios abandonados. O silencio que preside a súa morte é doente e medoñento. Casas baleiras. Historias esquecidas. Memorias esnaquizadas. E silencio, moito silencio, só conmovido polo rechouchío das bandadas de paxaros que parecen visitar o noso pasado nunha estraña homenaxe á ledicia e á vida de antes.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Verdes vales