Rubén Arroxo: «Cando estudaba, a xente dicía de quedar e eu era o tolo que ía correr»

O atletismo foi a «columna vertebral» da vida do político, varias veces campión galego


lugo / la voz

Tres veces á semana Rubén Arroxo calza as zapatillas de deporte e sae a correr por Lugo. Faino para desconectar, pero sobre todo porque goza. Moito antes de que a política aparecera na súa vida, xa era atleta e coleccionaba medallas autonómicas. Hoxe dedica parte do pouco tempo libre que lle permite o seu cargo como tenente de alcalde a adestrar a un grupo de deportistas. Ten moi claro que cando as súas responsabilidades públicas rematen o atletismo seguirá na súa vida. É o seu fío condutor dende neno, di co seu perenne bo humor.

-Como é iso de que o atletismo fiou a súa vida?

-Realmente foi a columna vertebral da miña vida, porque dende os 13 anos foi sempre unha parte do que fixen, todo ía ligado a el. Cando marchei estudar fóra o primeiro que fixen foi buscar onde estaban as pistas de atletismo. Que ía traballar nisto?, pois vía de organizarme para encaixar ir correr... Mesmo cando encabecei por primeira vez a lista do BNG o primeiro que pensei foi: e despois cando vou poder ir correr? [Risas]. Para min é algo que está sempre presente. Son 20 anos co atletismo na cabeza e acaba sendo unha droga.

-O deporte sobreviviu na súa vida á época de estudante, e agora á de político.

-Si, e era complicado. Cando estudaba na Coruña sempre tiña dúas horas para ir adestrar, a pesar de que era difícil. Lembro que a xente dicía de quedar e ir tomar algo e eu era o tolo que ía correr, porque esa era a concepción que tiña a xente. Daquela ir correr non era habitual. Ademais, en Lugo había moitos grupos de atletismo, pero cando cheguei á Coruña non había nada. O 90 % dos días estaba eu só, cos de rugby, na pista de atletismo. Pero estaba convencido de que me encantaba, e alí seguín. Houbo algún ano que foi duro mentalmente, pero viña para a casa as fins de semana e xa se me quitaba.

-Vostede era velocista ou máis de fondo?

-Fun atleta de fondo dende sempre. Recordo que xa o primeiro ano, nada máis entrar, xa me meteron no 3.000, e porque non había carreiras máis longas [risas]... Con 19 anos xa fixera tres medias maratóns, cando xeralmente non se acostuman correr ata os 25. Porén nunca corrín unha maratón, e teño ganas. Planifiqueino varias veces, pero a maratón esixe máis preparación. Sei que se agora a corro chego á meta, pero quero prepararme para facela dignamente, e nunca atopei tempo para preparala.

-Ser fondista axudoulle na súa vida política?

-Achegoume moito. Está mal que o diga eu, pero teño unha característica positiva que non vexo a ese respecto nos demais. Ser fondista implica mirar a anos vista, mentalízaste de que o que estás facendo agora non é para curto prazo, e tes ese chip tan instaurado que na política xa che sae só. Estás vendo que o que fas agora obterá resultados a longo prazo se traballas.

-Compaxina ben deporte política?

-Se te organizas ben, si, pero é custoso. Tamén para min é o momento de desconexión. Eu cando máis adestraba era nas épocas de exames, tras estar todo o día estudando. Chegaba un momento, aí sobre as oito da tarde, que non podía máis e saía a correr ou facer un adestramento enteiro. Dáballe un par de horas e a cabeza ventilábase. Volvía novo. E agora, igual coa política.

Orixe. Naceu en Lugo no ano 1985.

Traxectoria. Atleta dende os 13 anos, ten varios campionatos e medallas galegas.

Situación actual. Participa en carreiras para afeccionados e adestra a un grupo de 17 atletas en Lugo.

«Fixen a miña mellor marca por culpa de Abel Antón»

Máis de dúas décadas como atleta dan para moitas anécdotas, pero cando se lle pregunta a Rubén Arroxo cal é a carreira que máis lembra non dubida e responde cun sorriso.

-Unha media maratón en Ferrol no 2006. Eu estaba en plenos exames e fun por desconectar. Era un día de inverno terrorífico e estaba diluviando. Ese día estaban correndo Abel Antón e Martín Fiz, que seis anos antes estaban en Sydney. Sucedeu que no quilómetro 17 adiantei a un tipo e vin que era Abel Antón. Quedei medio alucinado. Lembro que me dixo: «Eh, rapaz, sabes canto queda?». Díxenlle, pois sobre catro quilómetros, e respondeu cun «buff». Nese momento vin que quedaba atrás, e eu pensaba «estou adiantando a Abel Antón, ao campión do mundo!». Apertei coma un tolo dicindo «hoxe non me gaña». Eu ía morto, pero lembro facer eses catro quilómetros dándoo todo. Fixen a miña mellor marca por culpa de Abel Antón [risas].

-Pregunta obrigada para calquera deportista: as marcas.

-Pois cando tiña 20 anos fixen 1 hora e 16 minutos na media maratón, que foi a miña mellor marca. Logo, fixen 9.50 nos 3.000 obstáculos, e 15.50 no 5.000. Son ás que lle teño máis aprecio.

-Que ten o atletismo para que lle atraia tanto?

-Creo que é a base de todos os deportes e ten ese punto de que é individual, compites ti só, pero ao mesmo tempo traballas en grupo e crease un equipo moi san. Non é coma noutras disciplinas, nas que pode haber tensións competitivas.

«Na campaña botei mes e pico sen ver ao grupo que adestro»

Baloncesto, fútbol, iudo, piragüismo... Rubén Arroxo atreveuse con todo tipo de deportes, sen embargo, foi o atletismo o que entrou na súa vida para non saír.

-Ata que nivel chegou a competir?

-Nunca fun un atleta de alto nivel, pero competín en catro campionatos de España universitarios, un de cros júnior e un de cros absoluto por equipos. E tamén nalgunha liga de clubs a nivel estatal. Logo, a nivel galego quedei campión varias veces e medallas teño unha ducia delas. Ata os 24 anos adestraba a nivel competitivo, a partir de entón leveino máis relaxado, como agora.

-Que o levou a levantar o pé do acelerador?

-Pois tomei a decisión o 3 de maio do 2010. Ese ano tiña obxectivo de facer 9.30 no 3.000 obstáculos e ían saíndo as cousas ben, pero dende mediados de febreiro empezoume unha fisura de estrés no pé, típico de fondistas, e deume dúas veces. Primeiro parei un mes, e cando me pegou o 3 de maio, cabreeime e ao final tiven que deixalo todo. Ese foi o meu último adestramento pensando a nivel competitivo. A partir de aí recuperei, seguín correndo, pero xa nunca planificando.

-Agora segue participando en carreiras, pero como amateur, e adestra a un grupo.

-Teño un grupo de atletas que é unha marabilla, xente moi sana, xente que fai o deporte con moito convencemento. Se non fora así, tendo un adestrador a distancia sería imposible (risas). Os máis novos teñen 18 ou 19 anos e os máis maiores son veteranos, de máis de 50.

-Como é iso de adestrar na distancia?

-Consigo compaxinalo todo, pero menos do que quixera. Eu fágolles a planificación, pásolla e vounos visitar cando vou podendo. Doulles todos os exercizos. Por exemplo teño algúns pertiguistas que necesitan tamén máis supervisión, pero eles van adestrando aspectos como a forza e saben o que teñen que facer. Na campaña botei mes e pico sen velos, tívenos algo abandonados. Para min o de adestrar é a evolución natural do atleta ao que lle gusta moito o atletismo e quere seguir. É tamén o que lle pasa a moitos futbolistas, que seguen como adestradores. Levo adestrando moito tempo e gústame moito. Comecei botando unha man nas escolas do Lucus e logo xa enganchei. Traballei dando actividades extraescolares en varios colexios grazas a iso. Ver a evolución dalguén é incrible.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
41 votos
Comentarios

Rubén Arroxo: «Cando estudaba, a xente dicía de quedar e eu era o tolo que ía correr»