«Cando me marchei de Lugo para Madrid ía chorando polo camiño»

O xornalista falará este serán das lembranzas da súa nenez e sobre unha cidade «que levo dentro»


lugo / la voz

Manuel Lombao é un lucense máis, criado no ambiente do Lugo dos anos cincuenta, escuro e represivo, pero á vez solidario entre os veciños dos barrios, no seu caso na avenida da Coruña e logo na Milagrosa. A súa paixón pola radio foi tan grande que un día decidiu dar o salto a Madrid, onde formou a súa familia e a súa traxectoria profesional máis coñecida, pero nunca se esqueceu da súa orixe. Hoxe, ás oito e media do serán, desde o balcón da Casa Consistorial inaugurará as festas de San Froilán

-Para vostede será especial o día de hoxe.

-Non vou negar que tiña moitas ganas de dar o pregón. En Lugo lera un da feira do libro e outro cando a Confraría da Borriquita cumprira 50 anos. Tamén me chamaron de numerosos puntos de España, con anécdotas simpáticas, como o pregón da festa do marisco en Alcobendas, que fixen cantando, ou outro en Marín que tamén cantei; ou na festa do viño de Borja, que o fixen todo o pregón en verso. Pero en Lugo será especial, porque todo é algo moi persoal.

-Falará dos seus recordos de San Froilán?

-Cheguei a vivilo no antigo campo da feira, con aquela imaxe das mulleres cocendo o polbo, e unha vella que facía cantos de cego cunha zanfona. Despois as atraccións foron a Santo Domingo, e pasaba horas diante da tómbola do xamón e vía aquela olas e pensaba: ‘que ben nos viviría para a nosa casa!’. E estaba a muller barbuda ou o Teatro Arxentino, no que conseguía entrar gratis porque axudaba ao pallaso da porta.

-Supoño que esas festas eran unha illa nun Lugo escuro.

-E que o San Froilán era unha explosión de luz, música e diversión nun ambiente que no resto do ano era de silencio e de certo medo. Iso si, teño un recordo da solidariedade entre os veciños, había unha irmandade tremenda en tempos de falta de medios.

-E como se evadía?

-Os da miña xeración recoñecen que o cine e a radio foron fundamentais. A min a radio volvíame tolo e o cine tamén. Eu ía moito ao Victoria, en García Abad. Choráballe moito a miña nai para que me deixara ir... Falarei destas cousas no pregón, pero teño pendente escribir un libro de memorias sobre como era aquel Lugo.

-Do que tivo que irse...

-Miña nai tiña familia en Madrid e era unha oportunidade. Meu pai morrera con 56 anos co que miña nai tivo que facer milagres para poder pagarme os estudos. Cando lle dixen de ir a Madrid díxome: ‘A quen me vou arrimar eu?’. Propúxenlle vir comigo a Madrid e cando saímos de Lugo iamos chorando os dous, fómonos chorando polo camiño.

-Na capital non lle foi mal...

-Tiven moita sorte, porque era o momento clave para irse. Se nese momento houbese unha facultade de Xornalismo ou unha televisión en Galicia, ao mellor non me ía. Conseguín entrar en RNE e en TVE, pero sempre seguín vinculado con Lugo, axudando a persoas que mo pediron porque un é de onde nace. Levo a cidade dentro e veño moitas veces, para visitar a tumba do meu irmán, que morreu hai ano e medio, e dos meus pais.

-E como ve Lugo hoxe?

-Encántame e cada día o vexo mellor. Creo que ten oito ou dez aspectos que debería celebrar: peonalización, restos arqueolóxicos, Arde Lucus, novas esculturas, a gastronomía... Fago de embaixador con todos os meus amigos. Hoxe mesmo traio xente de Barcelona, Madrid, Santiago ou A Coruña, e iremos comer o polbo despois do pregón.

«O problema do xornalismo en España é que vai por detrás da sociedade»

Manuel Lombao pertence a unha xeración de profesionais que participaron na construción dunha televisión e dunha radio públicas na España democrática dos setenta e oitenta. Moitos botan de menos o rigor e a seriedade, sen esquecer o entretemento, dos programas e informativos daqueles medios públicos. Lombao ten claro cal é o modelo a seguir: «O que se fai en Francia, onde ves un debate na televisión e comprobas un nivel de contertulios excelente, os mellor preparados, os que teñen máis autoridade, mentres que aquí estamos instalados no insulto, nos gritos...». E amplía a reflexión: «Nos medios ten que haber de todo, entretemento e información, e unha cousa é que o espectador se queira relaxar e divertir, e outra que a maioría da xente guste de modelos como Gran Hermano ou Sálvame. E este nivel, Lombao, que foi un referente na información parlamentaria, tamén o eleva ao que se escoita hoxe no Congreso. «Agora parece un milagre escoitar a un deputado como os de antes, dos que aprendías. Hoxe é unha vergonza».

Seguir leyendo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

«Cando me marchei de Lugo para Madrid ía chorando polo camiño»