«Todo o mundo ten o seu poema»

O poeta lucense Xulio Valcárcel reflexiona sobre a poesía e reivindica o poder do galego para homenaxear a terra

.
s. v.
lugo / la voz

Cun gran número de premios detrás, Xulio L. Valcárcel (Lugo, 1953) é un escritor que exerce como procurador e escribe poesía, narrativa e ensaios. Está moi vinculado ao Courel e a súa obra está recollida en varias antoloxías

-Oscila entre o dereito e a poesía. Non hai un abismo entre as dúas disciplinas?

-O dereito e a poesía son diferentes e, ao mesmo tempo, compleméntanse. O mundo xurídico achega un coñecemento directo da vida das persoas e das súas dimensións, o que me permite reflexionar sobre moitas cousas e mesmo serve de inspiración e base para a creación literaria. Hai antecedentes como Manuel María e Salvador García-Bodaño, que foron procuradores tamén.

-Incluso se pode entrever que as dúas disciplinas se complementan.

-Pois si, e non son contraditorias. O mundo do dereito permitiume ter a liberdade de poder escribir o que quero. Se non fose así, tería que escribir para o público en función da demanda que hai. Así podo facelo para falar dos meus sentimentos e das miñas inquietudes.

-Chega cunha lectura superficial para aproximármonos á poesía?

-Abonda ata con escoitar, e chega con ler. Nun recital no que alguén fai unha boa interpretación a poesía gusta. Pero hai diferentes graos que dependen da interiorización que faga o receptor. Todo depende da súa sensibilidade e da intelixencia porque hai que ter delicadeza.

-A poesía xuvenil encabeza a lista de vendas das librarías, que opina da súa calidade literaria?

-Sigo con interese todo o que se fai e é necesaria unha cultura viva con novos proxectos. Podo estar ou non de acordo pero vexo con simpatía estas novas iniciativas. A poesía nunca foi un referente maioritario, houbo unha literatura oral e un fenómeno musical porque a poesía naceu para ser cantada. A miña impresión é que agora se expresan de diferentes formas. Todo o mundo ten o seu poema, o caso é dar con el.

-Cales son as súas referencias literarias?

-Ao longo do tempo condicionáronme varios autores e autoras. Por excelencia, a primeira é Rosalía de Castro. Tamén Uxío Novoneyra, Manuel María e Celso Emilio Ferreiro, en galego. En castelá, Bécquer e Juan Ramón Jiménez, os cales seguín con moito interese e perseveranza.

-O proceso de inspiración de cada escritor é unha faceta das máis apaixonantes e misteriosas.

-Hai que distinguir entre o proceso de investigación e o de creación. O primeiro lévase a cabo en calquera momento. No segundo eu non podo elixir cando vou escribir un poema. Ten un punto misterioso, notas un son que ten unhas palabras e uns sentimentos que expresas. Eu levo un papel, escribo unha nota e despois míroa. Para valer, ten que ter unha vibración diferente. A escritura sempre vén dada pola necesidade de expresar algo, que normalmente sae da propia experiencia

-A súa lingua sobre o papel é o galego.

-Nunha cultura que considero está subordinada é necesario escribir no idioma propio. Teño un compromiso coa miña terra e trato de enriquecela. Escribo en galego por coherencia e por ideoloxía. Gústame destacar que eu son lucense a todos os graos.

-Sobre que está escribindo agora mesmo?

-Levo dez anos traballando na figura histórica de Xesús de Nazaret, o predicador do século I. Este ano publico a segunda entrega, que analiza unha chea de aspectos e paradigmas. Para chegar ata aquí estiven en Terra Santa catro veces e lin centos de libros, aínda que a maioría non achegaban nada. O meu labor creativo non cesa porque vivo para a literatura.

«A escritura sempre vén dada pola necesidade de expresar algo que sae da experiencia»

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

«Todo o mundo ten o seu poema»