«Non digo que as do Xuncas fosemos figuras, pero recoñecíannos na rúa»

Cre que a paixón do baloncesto perdeu intensidade en Lugo nos últimos tempos


LUGO / LA VOZ

Rosario Sureda combinou a herdanza e o ambiente para converter o baloncesto nunha actividade deportiva que ocupou anos da súa vida de xeito destacado. Por unha banda, seu pai, Manuel Sureda Maculet, foi presidente do Breogán; por outra, estudou no colexio das Xosefinas. Recoñece, xa que logo, que na casa se respiraba ambiente vencellado con ese deporte, e co equipo do colexio chegou a xogar varias fases finais do Campionato de España. Máis adiante pertenceu ao plantel do Xuncas, equipo que nos anos oitenta chegou a moveurse na elite do baloncesto feminino aínda que a traxectoria rematou sen acadar unha longa continuidade.

-Se tivese que definir a súa traxectoria como deportista, que diría?

-Xenial. Foi o mellor que me pasou, mesmo nos peores tempos, en Segunda e en Primeira B, cando non dabamos ascendido. Fomos a varias fases de ascenso. O ano en que subimos foi en Manresa. Queda unha sensación agradable, si.

-Vivir do baloncesto non era doado para todos os xogadores; para unha xogadora, tampouco, supoño.

-Home [ri]. Eu estudaba Dereito. O baloncesto supoñía moito esforzo, e faciamos virguerías: corriamos no campus, en Santiago; un día por semana, iamos ao ximnasio de Pepe Casal [que foi preparador físico do Barcelona, da selección española e de Pau Gasol], xogabamos a liga universitaria... Viñamos a Lugo no autobús para xogar, e levabamos apuntes para estudar nos hoteis. Pero faise. Hoxe hai outra cultura, pero daquela enfrontábaste cun profesor que che dicía: ‘Se lle parece máis importante un partido de baloncesto ca un exame de Dereito do Traballo, vostede verá’. Gañábase pouquísimo; pero se querías ter unha internacional, tiña que cobrar. Tiñamos un equipazo; Wonny Gueuer, Ana Eizaguirre, Ángeles Araújo e dúas americanas; e con elas, cinco ou seis de Lugo.

-Se se compara o Xuncas daqueles anos oitenta coa situación de hoxe, como está o deporte hoxe en Lugo?

-Vexo que está un pouco máis parado. Púxenlles algunha vez un partido ás miñas fillas e flipaban: o pavillón estaba cheo. O outro día fun ver ao Ensino: xa sei que é unha categoría inferior, pero... O Breogán segue a vivirse, pero tamén se vivía daquela. Daba

para todo: enchíase o pavillón con eles e con nosoutras. Vexo que se apoiaba máis antes. Non digo que fosemos figuras, pero si nos recoñecían na rúa e sentiamos a calor da xente.

-Ten dúas caras ser de Lugo e xogar en Lugo, tanto para o bo como para o malo?

-Si. A nivel económico non compensa. O Xuncas desapareceu por mala xestión; foi unha mágoa. Téñoo comentado algunha vez con Víctor Varela [adestrador do Xuncas], que algunha vez se arrepentiu. Eles marcharon. Os que entraron non o souberon levar, e unha parvada como non inscribir o equipo no prazo fixado levouno por diante.

-Era dificil vivir á sombra do Breogán, que chegou a xogar competicións europeas?

-Nós non xogamos competicións europeas aínda que tiñamos dereito: por falta de presuposto non puidemos. O señor [Francisco]

Cacharro pechou as portas. Non fomos porque era inviable. Cando nos pecharon as portas, dixéronnos: ‘Non podemos competir en Europa’. Equipos alevíns e infantís ían xogar pachangas por Europa. Non digo que non puidesen ir; pero é chocante que non houbese cartos para un equipo como o noso.

-Como ve hoxe o ambiente do baloncesto en Lugo?

?Estou vencellada coas miñas fillas e cos meus sobriños. Vexo pouco baloncesto; pero agás no Breogán non vexo que sexa como antes. Lugo era unha cidade de baloncesto; agora non resalta tanto.

 

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

«Non digo que as do Xuncas fosemos figuras, pero recoñecíannos na rúa»