«Se lles queres de verdade aos fregueses e os serves, es correspondido»

Pasou case 60 anos como sacerdote e dedicouse ao ensino e á pastoral rural

Daniel Rodríguez explica que o sacerdocio mudou moito nos últimos anos.
Daniel Rodríguez explica que o sacerdocio mudou moito nos últimos anos.

Daniel Rodríguez Rodríguez (O Burgo, Lugo, 1931), don Daniel, como o coñecen os seus fregueses, xubílase aos seus 84 anos, despois de pasar case sesenta como sacerdote, nos que tivo diversos cargos na Diocese, dedicouse ao ensino e tamén á pastoral rural en varias parroquias do Corgo (Anseán, Manán, Manán de Arriba e Sabarei). Xubílase, pero non polas ganas: «Déixoo porque xa non teño idade para andar polas estradas, se non seguiría. Estes días invádenme as añoranzas, sinto un baleiro tremendo porque antes chegaba o domingo e ía ás parroquias encontrarme cos fregueses e cos nenos, para os que sempre levaba caramelos», afirma. Por esa dedicación, ese traballo e ese agarimo co que sempre obsequiou aos seus fregueses, este domingo recibirá unha homenaxe. Será un xantar no Torre de Núñez.

-¿A que dedicará agora o seu tempo? ¿Axudaralle ao novo párroco?

-De momento vou descansar. Co novo párroco [Alberto Riádigos] estou en contacto. Trátase dunha persoa nova, moi ben formada e, como mozo que é, empeza con ímpeto.

-¿Que consello lle pode dar?

-Eu fun moitos anos delegado do Clero, e o que lle podo dicir é que se lle queres de verdade aos fregueses e os serves, es correspondido; ademais, iso é o que manda Xesús.

-¿Como foron os seus comezos no mundo do sacerdocio?

-Ordeneime en 1956 e empecei no Saviñao, en Seteventos, ao lado de Escairón, onde estiven sete anos e medio. Realmente, aínda que eu nacín en Lugo, crieime no Saviñao porque tiña un tío cura alí, e quérolles moito ás terras do Saviñao. En 1964 trasladeime a Lugo como catedrático do instituto Masculino, onde botaría 34 anos. Esta actividade compaxineina coa de profesor no Seminario a partir de 1967. Tamén ocupei diferentes cargos na Diocese, como delegado de Ensino ou do Clero. Pero despois pedín o traslado a unha parroquia rural e déronme Anseán e Manán, aínda que seguín compaxinando este traballo co anterior.

-¿Por que quixo ese cambio?

-En Lugo tiña outras oportunidades, pero a min gústame o mundo rural, a pastoral rural, e así foi como fun para O Corgo. Botei 39 anos como párroco de Anseán e Manán e 27 anos tamén con Sabarei e Manán de Arriba. Ademais, fun nomeado Prelado Doméstico do Papa, un título honorífico que, á parte de levar consigo un uniforme especial, como o dun bispo, implica que teño un tratamento de monseñor. Para min non significan gran cousa os títulos, pero as miñas parroquias poden presumir de que tiveron un párroco monseñor.

-¿Cambiou moito a profesión nestes últimos anos?

-Moito e por diversos motivos. Tivemos por medio un Concilio Vaticano II que supuxo unha gran transformación e marcou aos curas da miña xeración. Ten en conta que eu empecei dicindo a misa en latín e de costas ao pobo. Ademais, houbo un cambio socio-político enorme: eu nacín na República, formeime no franquismo e traballei na ditadura, na Transición e na democracia. A maiores, hoxe en día hai escaseza de sacerdotes e por iso hai máis carga de traballo. Eu ía todos os domingos ás catro parroquias que levaba, pero o meu sucesor ten doce parroquias, así que non o pode facer.

-¿Cal é o mellor recordo que leva do seu traballo?

-Traballei moi contento porque tiven unhas parroquias sinxelas e moi acolledoras. Ademais, en Anseán encontreime con moitas raíces culturais da zona, coa devoción do Santo Ánxel, que está moi estendida. Isto é algo moi curioso, pois veñen os devotos haxa festa ou non. De feito, a tradición do Santo Ánxel empeza xa no século XIV.

Daniel Rodríguez párroco de anseán, manán e sabarei (O COrgo) que se xubila

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

«Se lles queres de verdade aos fregueses e os serves, es correspondido»