Chourizos de cabezudo

Francisco Ant. Vidal< / span>

LUGO CIUDAD

19 oct 2014 . Actualizado a las 05:00 h.

Lembraba estoutro día Xulio os bocadillos de polbo do bar de Gildo, na Pobra, cando saías da discoteca suando a gota gorda, uns cansos de bailar e outros de levar cabazas, e aquel bocata de nova cociña que non volvemos probar en moitos anos, devolvíanos á disco cos ánimos renovados.

Fóra da Pobra o reconstituínte máis común era máis americano, o hot dog, que aquí traducimos libremente ó castelán pero nunca ó galego, quizabes por non lle facer un feo escatolóxico ó chourizo de toda a vida.

E falabamos disto porque apareceu polo parladoiro dos xoves un tipo que viña de Lugo, de pasar o san Froilán, contándonos as marabillas das casetas do polbo, e aínda a maiores asegurando que a única maneira de preparalo é á feira, ou o que os que non saben máis, chaman á galega. E é tan testán este discutidor que non admite máis preparación cá que el coñece, e como moito só recoñece a máis o polbo á grella como unha excentricidade aceptable, porque o viu en non sei que restaurante, un discutidor que non quere recoñecer que na beiramar o polbo era e é prato de comida e non un aperitivo ou un entrante, un discutidor que non dá polo aviso de quen tomou o polbo en Ons, moi parecido a como o facían na casa de Xulio toda a vida, con exquisito prebe de pemento, allo, cebola e patacas cortadas en tacos, ou aquel que preparaban en Aguiño, e que atraía excursionistas larpeiros de toda a redonda, ou o polbo ó allo con que me gusta agasallar ós meus amigos cando veñen á casa, ou o que Núñez me fixo un día, polbo á cervexa cociñado no forno con secretos ingredientes recollidos na horta da súa casa. E seguiría dando receitas propias do noso país, como o polbo á mugardesa ou a empanada de polbo, porque en cada lugar da nosa costa hai unha maneira xenuína de preparalo. O que non sei eu é que tipo de polbo era o que nos poñían no bocata da de Gildo, se do de Camariñas ou do chamado cabezudo, o que si lembro é que levaba un prebe pementoso que impregnaba o pan, e tamén que che devolvía o ánimo para seguir gastando pista.