Non chores, Sabeliña


Corría 1992, e Trapero Pardo tiña noventa e dous anos, un prestixio total e un señorío acreditado. E no Orfeón Lucense quixemos renderlle homenaxe estreando a súa zarzuela Non chores, Sabeliña, para o que contamos coa inestimable axuda da Banda Municipal de Lugo e o grupo de teatro Achádego.

O acontecemento foi no auditorio Gustavo Freire, que leva o nome do autor da música desta zarzuela, á que Trapero fixo chairega e popular. E aquel magnífico escritor e amigo gozou coa volta á vida da súa creación, na que Noemi Mazoy e Moncho García Otero desempeñaban os primeiros papeis como excelentes actores e cantantes.

Non chores, Sabeliña vén ser o consello do autor experimentado a unha rapaza nova que sofre temporal mal de amores, sabendo que ao remate todo se aclarará e Sabeliña e o seu namorado comprobarán que o amor verdadeiro triunfa sobre todas as dificultades.

Á miña familia chegou hai unha semana Sabela, que resulta ser a quinta na liña sucesoria -segundo escalafón-, aplicando unha Lei Sálica que as mulleres da casa se encargan de facer valer, que os dereitos dinásticos camiñan cara a unha igualdade que ninguén que viva no mundo pode rexeitar. A nena é das máis pacíficas da tribo, e é ben difícil escoitala chorar.

Ata agora non tiven a oportunidade de pedirlle Non chores, Sabeliña. Pero algún día podereino facer. E estou seguro que, onde estea, Trapero dará á cabeza dubidando do meu bo siso por mesturar a súa obra coas cousas domésticas dun avó que por veces pode parecer que chochea.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

Non chores, Sabeliña