O Camiño Real por Láncara

TRIBUNA | O |


BAIXO UN sol de xustiza comezamos a andar. Algúns saíran das inmediacións da pequena ponte da Muiñeira, no corazón do Val de Láncara, pasarían despois a carón do Pazo para entre terras de labradío chegares á romana Ponte de Carracedo. Alí, no cumio, agardaba eu, escoitando como embaixo rifaban, amigablemente, dous pescantíns por ver a quen lle picaban mellor. Sen deternos, avanzamos polo vello Camiño Real en dirección á Poboa de San Xiao. No treito inicial sempre en paralelo ó río Neira, de grande fama por ser moi troiteiro. Levamos, nós, paso vivo, como alegre é o traballo dos gorrións que pían atarefados en facer os niños. Ao noso paso pola Velaínza unha cegoña obsérvanos dende o ceo e xa cos pés na terra, unha muller bendice a nosa marcha mentres rega con agarimo as leitugas. O mesmo respecto que sentía ela polo seu horteiro, sentímolo nós un anaco antes, cando ó carón deixamos un sobranceiro castiñeiro. Xa comezabamos a ascensión cando a gaita, que habíanos acompañar durante todo o percorrido entraba en perfecta harmonía cos carballos, castiñeiros e valados. Atrás quedarían xa as fervenzas pero en diante agardábannos as fontes.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

O Camiño Real por Láncara