Esta fin de semana varios terremotos sacudiron a provincia no triángulo sísmico formado por Triacastela, Becerreá e Baralla. É un asunto que se repite cada certo tempo e que provoca alarma na poboación. O xeógrafo Augusto Pérez Alberti explicou moi atinadamente por que debemos manter a calma: a combinación entre a magnitude dos episodios e a natureza xeolóxica do territorio afástanos de escenarios como o vivido en Lorca. Mais iso non exclúe a responsabilidade. Coido que cómpre retocar a normativa construtiva para que incorpore, con realismo e sen alarmismos, o risco sísmico.
Hai algo revelador nesa dobre mensaxe —tranquilidade e prudencia— que poderiamos estender a outros ámbitos. Porque, ao tempo que o subsolo treme, a cidade de Lugo vive tamén o seu propio terremoto, desta volta de natureza política. Non produce ondas sísmicas nin deixa fendas nas paredes, mais si sacode percepcións, alianzas e certezas. Como nos movementos tectónicos, tamén aquí hai tensións acumuladas que, cando atopan saída, se manifestan con intensidade desigual pero con efectos reais.
Para as conmocións que detecta o sismógrafo, a ciencia ofrécenos instrumentos de análise e prevención; para as que afectan á vida pública, a democracia dispón dos seus propios mecanismos. De hoxe nun ano, a cidadanía lucense será chamada ás urnas. Ese será o intre no que o ruído de fondo se converta en decisión e no que as vibracións destes meses se transformen nun veredicto colectivo. Polo de agora, quizais conveña aprendermos algo da propia lóxica dos terremotos: que non todos os movementos son visibles de inmediato, que as estruturas máis sólidas son as que mellor resisten a tensión e que a prevención —sexa no eido urbanístico ou no político— sempre resulta máis eficaz ca reparación. Porque, ao cabo, tanto na terra como nas cidades, o verdadeiro desafío non é evitarmos que todo trema, senón sabermos reconstruír o equilibrio que asenta de novo o terreo.