«Defender o rural é loitar pola miña vida»

María Guntín
María Guntín LUGO / LA VOZ

AS NOGAIS

Laura é unha apaixonada da escritura e da lectura dende que era pequena
Laura é unha apaixonada da escritura e da lectura dende que era pequena Carlos Castro

Laura Pardeiro ten sangue de escritora e narra as súas vivencias no blog 'Leiras e Marcos'

16 ago 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Laura Pardeiro ten 25 anos, naceu en As Nogais e é psicóloga. Nestes intres traballa como monitora nun campamento para nenos en Becerreá. Hai dous anos creou Leiras e Marcos, un blog no que recolle a súa experiencia persoal como a nena do rural que foi e que sempre será. Nel, atrévese cas entrevistas e aposta por falar da vida diaria. É unha invitación a descubrir a realidade da terra «mentres deixades que o pastor ou mastín de cruce vos garde o gando». Un atrevemento nos tempos en que os rapaces marchan traballar fóra. Pero tamén unha ventá ás formas de vida da montaña.

—E de pequena... que quería ser?

—De pequena eu quería ser moitas cousas. Particularmente, xornalista, psicóloga e profesora. A semana antes de facer selectividade, aínda non sabía que facer. A decisión tomeina en parte pola miña profesora de lingua, que me dixo que tiña aptitudes para ser psicóloga e que co que me gustaba escribir, non ía deixar de facelo nunca, xa que sendo xornalista non podería facer o que eu quería algunhas veces. Tamén che digo, se me tivese dado a nota para Xornalismo, probablemente me tería matriculado.

—Que lle gusta?

—Gústame ler e escribir dende sempre. O que máis, a novela e a poesía. A miña escritora favorita é Gloria Fuertes, pero tamén me gusta Laura Gallego.

—Por que Leiras e Marcos?

—Fíxenlle un regalo de aniversario a meu irmán cando fixo os 18, que se chama Marcos. E era unha revista que non se parecía moito ao blog que teño na actualidade. Tiña test de ruralismo e ata falaba de cal era a mellor chiruca para ir recoller as patacas. Todo facía referencia ás cousas que facíamos de pequenos. El riuse moito e encantoulle. Entón, díxome que tiña que publicalo. E así comezou todo.

—Como chega ata o blog a xente?

—Sobre todo, por redes sociais. O Facebook é o que máis tira e, co paso do tempo, vexo que vou facendo máis lectores.

—Como decide o contido?

—Pois depende. Falei de como é a cobertura sanitaria en O Courel porque é algo que me contaron, que vin e que me chega ao fondo. Outras veces, invádenme vivencias de cando era pequena e sinto a necesidade de poñerme a escribir. É un proceso de reflexión comigo mesma.

—Escribe a diario?

—Cando tiña 15 anos escribía a diario e moito. Tamén cando fixen a carreira en Santiago Agora, non o fago tódolos días.

—No blog fala en plural.

—Si, facíao ao principio porque xogaba co feito de que ninguén sabía quen era. Son extrovertida pero á vez, tímida. E nun pobo pequeno dábame algo de vergoña. Sentíame máis libre cando o blog era anónimo e decidín facelo público porque comecei a sentirme apoiada pola xente. Cando ves que o que fas gusta, deixas de sentir vergoña ou medo.