O galego é rico en palabras para designar camiños (corredoira, congostra, corga, vieiro, carreiro, verea, senda, sendeiro…) porque a conformación do noso terreo lles outorga unha notable variedade en anchura, en inclinación, en transitabilidade. Avanzan —ou avanzaban— pola nosa xeografía trazando o seu percorrido coma os innumerables carreiros de auga, entre chantos e muros cubertos de vesgo que cercaban as leiras. O camiño é en si unha palabra-metáfora: velaí o título do noso Otero Pedrayo, Os camiños da vida, facendo explícito que a viaxe, o camiño, é desde as orixes a prefiguración da vida.
Sirat tamén designa un camiño, espiritual, de tránsito. Fino, seica, coma un cabelo, máis ca a máis estreita das nosas congostras. O camiño —dise no comezo da película— entre o inferno e o paraíso, que debe percorrer a alma. Ese gume fino coma un coitelo que separa os mundos e, na nosa vida, que pode virar nun instante, a felicidade da desgraza, a gloria da infamia. Os camiños que se transitan en Sirat trázanse coas rodas na area do deserto e asómannos ao abismo que sempre nos acompaña. Mais velaquí que, da ousadía de percorrer un vieiro escuro e lamacento na noite dos nosos medos, Oliver Laxe vai escorregar non cara ao abismo, senón cara a unha alfombra vermella que o levará directamente ao paraíso.
Agora só queda que a verdadeira trampa non estea no camiño percorrido e nos seus transos, senón na natureza ambigua e enganosa do destino. Que non aconteza como nesas películas nas que, tras un clímax brutal, cando xa nos relaxamos, comeza o auténtico desafío. Eu confío. Na forza e na autenticidade de Oliver. O que acaba de levar un pan de centeo dos Ancares ao programa de Broncano. O que, tras as luces, volve habitar a aldea dos Vilares. O que sabe que nos nosos carreiros e corredoiras se atopa a clave para aprender a esquivar os perigos das avenidas e das alfombras.