As veas abertas

María L. Sández

LUGO

29 nov 2022 . Actualizado a las 19:03 h.

Eu non coñecía a Cristina, mais ao ler as novas da súa morte decátome da existencia de fíos invisibles que me unen a ela. Nacemos en Lugo, con só uns poucos anos de diferenza, as dúas na zona Norte da cidade, ela en Albeiros e eu ao carón do parque de Frigsa; Cristina traballaba nun comercio de produtos ecolóxicos, nunha rúa que eu atravesaba cada día para ir á escola cando era nena. Estamos ligadas á mariña, ela a San Cibrao e eu a Vivieiro. E, claro está, ambas somos mulleres.

Lembro outra morte, na cidade de Lugo, que me fixo sentir, por primeira vez, o arrepío de saber que tiña sorte de seguir viva. Chamábase Marie Claire Paredes e tiña oito anos cando desapareceu, nos albores do mes de agosto de 1980. Eu era só un ano máis nova e vivía a menos de cen metros, pero non a coñecía. Recordo, iso si, aqueles días de vacacións en Viveiro, en tempos sen internet, nos que ía buscar cada día o xornal para averiguar se se sabía algo ou se aparecera. E apareceu. Ao cabo dunha semana. Morta. Abríranlle a cabeza cunha pedra e unha machada.

Todas temos estes fíos invisibles con moreas e moreas de mulleres mortas, fíos que se poderían gravar reproducindo a xeografía física da nosa violencia. E estou segura de que todas sentimos, tamén, nalgún intre, en calquera rúa dunha cidade calquera, o frío esgazador dun arrepío. Vimos de deixar atrás o 25 de novembro e xa volveu a “normalidade” lembrándonos a vixencia da violencia e o medo, porque igual que hai países coas veas abertas, aquelas das que nos falou Galeano, tamén as mulleres teremos as veas abertas mentres haxa un nesgo de xénero nos xeitos e nos números da delincuencia. Marie Claire morreu hai 42 anos. Neste 2022 tería feito os 50. Roubáronlle os amenceres, a alegría, o pranto. Afundírona na escuridade. Como agora a Cristina. E a moreas e moreas.