Esdrúxulo Pestana. In memoriam

anxo tarrío varela

LUGO

30 oct 2021 . Actualizado a las 15:30 h.

Cando en xaneiro de 2000 a Fundación Granell de Santiago de Compostela espuxo a obra (ata daquela, última) de Paco Pestana escribín unhas palabras sobre o amigo a quen coñecera había xa algún tempo en Arco, Madrid, e con quen me relacionei máis persoalmente cando lle pedín colaboración para ilustrar o número 10 (1993) do Boletín galego de Literatura que eu dirixía. Dicía eu alí, mutatis mutandis, palabras semellantes ás que agora lle dedico recordando ao amigo que nos deixou hai pouco tempo.

Pestana tivo como background (escusen o palabro) a súa condición de escultor, pero esta definición ou carta de presentación do artista lucense acaíalle algo estreita, se observamos as múltiples facetas que el foi quen de desenvolver e que o configuraron como un home integrador de artes varias, entre as que o debuxo e a poesía non ocuparon un lugar menor.

Porque Pestana foi un producto finisecular, no que se refire á clara tendencia que as fins de século amosan de vocación (re)integradora e cooperante das diferentes artes e tamén no que toda fin de século contén sempre de afán inventarial do que deron de si cen anos de actividade humana, quero dicir cultural, e perdóeseme a redundancia.