Anormalidade


Fálase da “nova normalidade” como se de repente, por mudar hábitos ou xeitos de vivir, nos pechásemos en nós mesmos e nas nosas casas, sen mediar unha revolución ou unha traxedia. A «nova normalidade» obríganos a ir embozados pola rúa, non achegarnos aos demais, ser abstemios á forza, deixar de ser noctámbulos e coutar os nosos movementos como se unha barreira invisible —como a ideada por Stephen King— nos impedira saír da nosa xeografía habitual. E resulta ser unha normalidade máis triste, escura e perigosamente máis posesiva, afacéndonos á inmobilidade, xa que o corpo tende ao aforro e canto menos nos movemos, menos queremos movernos. Con arranxo a esta rara normalidade, vimos de celebrar en Lugo a XLII Semana de Cine, na que experimentei a estraña situación de respirar cun filtro no libre mundo da sétima arte. E diante desta anormalidade, négome a admitir que esteamos nunha situación minimamente normal e cáeme a alma aos pés ao ver unha gran superficie de butacas considerada chea con trinta asistentes.

Hai aspectos vitais nos que o tamaño non importa, senón que priman cuestións cualitativas, pero todo se me vai en suspirar por novos tempos que teñen que vir, e nos leven de novo a unha situación onde todo volva ser con arranxo ao que aprendemos que era normal dentro do noso xeito de vivir. En tanto, vivamos como poidamos esta situación anormal e soñemos, alma, soñemos, que dicía o clásico, en que ten que chegar un momento en que os superviventes volveremos/volverán a unha confortable sensación de normalidade, onde esta singular anormalidade non sexa máis ca un mal recordo ou un mal soño.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

Anormalidade