A revista da que Manuel María estaría orgulloso: lucense, plural e con apoio

Uxía Carrera Fernández
UXÍA CARRERA LUGO / LA VOZ

LUGO

Toño Núñez na casa museo de Manuel María, en Outeiro de Rei, co número 22 de Xistral
Toño Núñez na casa museo de Manuel María, en Outeiro de Rei, co número 22 de Xistral Óscar Cela

O naviego Toño Nuñez estivo á fronte da publicación por segundo ano consecutivo

27 nov 2020 . Actualizado a las 12:54 h.

Xistral comezou como unha «arroutada de mozos» dun Manuel María dos anos 50 e agora é un legado de referencia para a poesía galega. Algo semellante é a evolución da andanza de Toño Núñez, un profesor xubilado oriúndo de Navia de Suarna. Aínda que afirma que a poesía é parte del, comezou a publicar os seus poemas «bastante tarde». Un dos primeiros espazos nos que escribiu foi Xistral, no número 7; e agora, leva dous anos coordinando a revista que admiraba de mozo. Publicar en Xistral «foi un gran logro» e pasar á fronte dela, unha proposta pola que está «moi agradecido» ao anterior coordinador, Camilo Gómez.

O último número, o 22, componse de 150 poemas de 77 autores galegos. Tras esta segunda experiencia, Toño afirma que o proceso de elaboración é traballoso, cunha dedicación de meses —aínda que non exclusiva—, pero moi enriquecedor. O elevado número de colaboradores débese a que a escolla deles «é mínima». «Esa era a filosofía de Camilo e eu, por suposto, mantéñoa», sentencia Núñez.

«O fin da revista é manter viva a poesía, achegala ao pobo e darlle voz»

Filtrar aos colaboradores só é unha opción de futuro no caso de que a participación siga medrando ao ritmo actual. Mentres tanto, en Xistral serán benvidos calquera número e tipo de poetas, sempre que escriba en galego, porque a pluralidade é o maior espírito da publicación. «Pluralidade de estilos, temáticas ou escolla lingüística do galego», amplía Núñez. A coordinación da revista busca tanto grandes poetas consagrados da literatura contemporánea galega como autores emerxentes de calquera idade. «O fin da revista é manter viva a poesía, achegala ao pobo e darlle voz».