Gandeiro de 21 anos cunha explotación nos Ancares: «Gústanme as cidades para un intre, non para vivir»

«Gústame moito a miña aldea, Poso, e non quero que todo se transforme en monte. Isto é unha forma de axudar», conta David Pérez

David Pérez está a fronte dunha gandaría en Poso
David Pérez está a fronte dunha gandaría en Poso

Cervantes / La Voz

David Pérez López ten 21 anos e vive en Poso (Cervantes). Está á fronte dunha gandaría que herdou da súa familia, dende hai dous anos. Amante do rural e dos animais, reflexiona sobre a vida no agro, atrévese a falar da súa infancia e tamén de como se converteu en quen é.

—Como comeza a súa historia?

—Eu son a terceira xeración que herda unha explotación de gando vacún de carne. Teño sobre 50 vacas en extensivo todo o ano. Ademais, formo parte da cooperativa A Carqueixa.

—Gústanlle os animais.

—A min sempre me gustou ver as vacas e coidalas. Vin esta oportunidade e decidín continuar ca gandaría. Gústame moito a aldea na que estou e tampouco quero que todo se transforme en monte e a gandaría en extensivo e unha forma de manexo.

—E que estudou?

—Fixen un grado superior de forestais, que está relacionado co medio rural. Cando rematei, comecei ca explotación.

—Ten outros animais, ademais das vacas?

—Teño dous mastíns que defenden ao gando do lobo, ademais dun border collie e dun cruce de pastor alemán que me axudan a cambiar de finca aos animais

—Ten problemas co lobo?

—A verdade é que cos mastíns parece que está todo controlado e practicamente non teño perdas.

—Máis de campo ou de animais?

—O campo gústame menos que os animais, pero tamén teño unha horta para consumo propio.

—Como foi a súa infancia?

—A infancia nunha aldea como Poso non é fácil. Os animais son os teus compañeiros, cólleslles máis cariño. Eu ía ao colexio a Navia de Suarna, e era unha hora ir e outra volver todos os días. Aquí eu era case o único neno da aldea. Agora están dúas casas habitadas das 12 que hai, aínda que no verán énchense máis ou menos dez.

—Non é fan das cidades.

—A min as cidades gústanme para un momento, non para vivir.

—Pero... onde estudou?

—Fixen o ciclo en Castro de Ribeiras de Lea e quedaba durmir en Lugo, que aínda que é unha cidade pequena, pois vívese mellor en Poso.

—Hai xente nova por aí?

—Polas aldeas como Piornedo ou Moreira é onde hai xente da miña idade. Serán un total de tres persoas. Ás veces imos por aí, pero tamén facemos vida na aldea.

—Como é o seu día a día?

—Non madrugo moito, os meus días comezan ás nove e media. Entón, bótolle un ollo aos xatos que cebo na cuadra. Deseguido, e como teño as vacas en distintos sitios, vou velas e darlle de comer aos cans. Se teño que cambiar animais, pois movo tamén o pastor. Pola tarde, tocan cambios de sitio e levarlles auga.

—Traballa ao seu ritmo.

—Dependendo da época do ano hai distintas tarefas que facer. Sempre hai fincas que limpar, pero o bo é que autoxestiono o traballo e vou ao meu ritmo.

Curiosidade

David Pérez actuou como figurante en O que Arde. «Un amigo contoume que buscaban a alguén e fun a Navia facer unha pequena entrevista e colléronme. Fixen de brigadista ao final da película», conta.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Gandeiro de 21 anos cunha explotación nos Ancares: «Gústanme as cidades para un intre, non para vivir»