Cando a gran vía de Vilalba se enchía de verdade durante os días de festa

A rúa da Pravia foi lugar de paseo en ocasións sinaladas como eran as xornadas centrais do San Ramón


Aquela mañá do San Ramón de 1959 a actual rúa da Pravia de Vilalba presentaba un aspecto alegre. O día era luminoso e a temperatura agradable. As lámpadas do alumeado público centradas na rúa reforzáranse con artística iluminación. As casas demostraban que en cen anos o centro económico, e polo tanto social, da vila quedara establecido onde antes só había hortas.

As inauguracións das estradas de Ferrol á ponte de Rábade en 1860, a de Baamonde en 1881 e o novo campo da feira dese mesmo ano, fixeran o milagre da prosperidade económico-mercantil da Vila.

A xente coas mellores galas e a calma do andar indicaba que era tempo de lecer, de observar quen viñera, de ser visto polos que chegaban e de exercer a arte da conversa calma e intranscendente con veciñanza e amizades.

Chama a atención que nas beirarrúas (0,70 metros máis anchas ca as actuais) se concentrase tal cantidade de viandantes que grupos deles debían ocupar a calzada, libre de vehículos.

A sombra dos edificios e a época do ano infórmannos de que sería a hora do aperitivo, despois da procesión, tal como confirma o grupo de homes, parella de gardas civís e axente municipal incluídos, que se concentran diante da confeitería-bar El Progreso e no café-bar A Vizcaína.

Na outra beirarrúa unhas mulleres gárdanse do sol baixo o toldo da casa Anduriña. E se o paciente lector quixese fixarse máis vería que un grupo de tres home pasea pola calzada falando de negocios. Recoñecemos neles a Cándido Picos, casado coa vilalbesa Mª Esther Eimil, que fixo fortuna nos almacéns El Encanto da Habana predecesores de El Corte Inglés; tamén a Pedro Fernández, Toxeiro, rico comerciante do ramo das ferraxerías, e a Eugenio Eimil, sogro do primeiro.

E se aínda nos fixamos algo máis podemos distinguir a Chelo, antigo empregado da banca e destacado futbolista do Racing Vilalbés nos anos mozos, falando con Benigno Grandío.

 Sol

Dous anos despois, 1961, outro día de festa tamén enche as beirarrúas de vilalbeses e forasteiros. O mediodía soleado de verán convida ao paseo. Tres motos, un turismo e un camión, todos estacionados, son os únicos ocupantes dunha calzada libre de obstáculos e paseantes. O garda municipal, en privilexiada situación cabo dun surtidor de gasolina, parece vixiar que a estrada estea expedita.

O garda civil asoma por se aparece alguén vindo de Lugo, Rábade ou Baamonde. Os mesmos locais onde degustar aperitivos estaban presentes se ben é certo que a casa onde se emprazaba o café-bar A Vizcaína fora construída de novo en breve tempo e onde antes había unha casa dun piso de non moita altura deu paso a un edificio de baixo e tres andares de maiores dimensións.

Da imaxe desapareceron os farois do alumeado público e non hai luces que adornen festas.

 Circulación prohibida

Moitos anos despois, no Aninovo de 2020, a imaxe da estrada ou rúa, agora chamada da Pravia, presenta un aspecto é ben distinto. Uns valados metálicos indican que a circulación de vehículos está prohibida. Xa non quedan aqueles cafés-bares onde degustar o aperitivo. Os contedores de lixo, un cartel que convida a mercar na vila e a vella cabina telefónica son mudas testemuñas da soidade do lugar. Non hai coches nin motos. Só unha parella de viandantes parece desafiar o frío do mediodía que chega co Cecias, ese nordés que atravesa a rúa deixando libres os espazos para vendedores, e poida que para compradores, de non se sabe que. O milagre da prosperidade económico- mercantil poida que marche co vento.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Cando a gran vía de Vilalba se enchía de verdade durante os días de festa