En Paradela


En Paradela vimos de conmemorar cos nenos do colexio o 25º aniversario do pasamento do escritor Manuel Rodríguez López. Nisto, tamén Paradela é ?sitio distinto?. Ten por fillos predilectos, ademais de Manolo Rodríguez, a Xesús Mato (crego), Ángel Fernández (pedagogo) e Diego López (futbolista), nomeados polo concello que preside o veterano e sen embargo entregado entusiasta José Manuel Mato, que honran a esta terra que bebe augas da Ribeira Sacra, quedou mancada polo embalse de Belesar, agresión que aínda lembran doridos, e está cruzada polo Camiño que segue na terra o Regueiro de Estrelas que Carlomagno soñou en Aquisgram. O entrañable Valentín García, Secretario de Política Lingüística, asombrábase da existencia dun Panteón de Paradelenses Ilustres, no que repousa Manolo. E todos puidemos comprobar que aquelas anguías que, segundo o Licenciado Molina se salaban e mandaban a todo o Reino, aínda é posible degustalas, exquisitas, á beira do Loio, río que fala de mosteiros perdidos no tempo no que nacen as lendas. Nos pobos mariñeiros, o cemiterio adoita estar no máis alto, ollando o mar. Desde o panteón dos paradelenses ilustres, orientado ?como Manolo quería- mirando ao Páramo, a terra da súa dona Irene, domínase grande parte do val e do pobo para que desde o alén os que alí descansan poidan seguir a disfrutar da fermosura da súa terra. Paradela é un paraíso que permite abstraerse en San Facundo, sentir vértigo na Pena do Bico sobre o embalse, atopar cultura e amigos, vivir no rural con plena conexión co mundo, e ver pasar a cachón a vida que cada día discurre polo Camiño hacia Compostela.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

En Paradela