Comezaba a semana cunha das partidas máis sentidas no concello de Pantón: a de don Ángel, ese ser que soubo ser paz na guerra e calma nas convulsións. Choran a románicas pedras do Mosteiro, hoxe integradas na parroquia de Eiré. Choran as parroquias que levou e todo o concello. Este home bo deixou Doade de Amandi un día de feira de 1961 porque en boa hora foi enviado a Eiré, a primeira das parroquias que levou no noso municipio.
Cunha historia longa, xusta e inabarcable, mantivo e practicou que «a relixión é facer o ben, tanto ten desde que lado» e así, sen xulgar, con comprensión e empatía, logrou a paz en fogares e familias nas que as necesidades materiais e espirituais eran dabondo para chegar a xulgalas. Un anxo na terra en toda a expresión da palabra. Sinxelo nas formas, practicaba unha depurada espiritualidade e unha persecución pola xustiza e o ben que foi tan transversal como magnífica, e así o demostran moitos feitos biográficos. Saiban por exemplo que foi testamenteiro de Xan dos Forcados, ateo confeso, e confesor diario de ortodoxos católicos a quen lle levaba a comuñón á casa. Máis que pola palabra, a súa pegada queda polas innumerables accións boas que realizou máis alá do labor pastoral. Se cadra sería axeitado recoller en textos apócrifos parte das accións, vida e obra deste anxo.
O pobo de Pantón estará sempre en débeda con el. Discreto, eficaz e sabio deixa semente de bondade e unha pegada indeleble. No material e no moral axudou a moitas persoas e familias a saír adiante, en moitos casos con recursos de seu. Iso non debía esquecerse e promover no rueiro de Pantón algunha lembranza para el. Coñecelo e tratalo foi un pracer que lle agradezo á vida e á estirpe, xa que era o crego de Eiré, berce da saga Florines. Marchou o corpo, mais fica a semente. Levou canda el mil segredos da nosa xente e outros tantos afectos sinceros que o farán eterno. Non atopo as palabras para expresar o profundo agarimo e respecto que moitas persoas do meu concello lle tributamos, pero gustaríame deixar reflexo con estas letras por causa da súa partida.
Grazas por ter estado nas nosas vidas, por todas a verbas e accións de xustiza, por tecer sorrisos nas nosas existencias, por encher de pan algunhas casas e de esperanza outras tantas ánimas.
por facer o ben e axudar ao pobo,
polos apoios, sorrisos e palabras,
polas horas de vida entregadas e por esa eternidade gañada. Por sempre, grazas.