Justo Portela, arquitecto: «O albergue de Diomondi está cheo de sitios máxicos»

Carlos Cortés
Carlos Cortés MONFORTE / LA VOZ

O SAVIÑAO

Justo Portela, nun momento do acto de presentación esta semana do albergue de Diomondi
Justo Portela, nun momento do acto de presentación esta semana do albergue de Diomondi CARLOS CORTÉS

Justo Portela conta os retos que supuxo a transformación en albergue desta vella casa reitoral no Saviñao

08 may 2022 . Actualizado a las 11:49 h.

Justo Portela é o arquitecto responsable da rehabilitación da casa reitoral de Diomondi e a súa transformación nun albergue para peregrinos. Profesional de ampla experiencia neste tipo de proxectos, Portela interveu tamén no plan de rehabilitación na Tinería, en Lugo, é integrante do Comité Internacional dos Monumentos e os Sitios (Icomos) e traballa como arquitecto da oficina de rehabilitación de Vilalba

—Rehabilitar un edificio coa historia da rectoral de Diomondi é todo un reto, pero facelo para transformalo nun edificio de servizos debe ser aínda máis difícil.

-Si, é complexo porque hai que partir de que se trata dun edificio que ten unha lectura arquitectónica moi potente. Hai que propoñer unha solución para unha demanda que che fan, pero sen deturpar o que é a imaxe do edificio nin a súa historia. De feito, a intervención que fixemos en Diomondi está feita de tal maneira que todo o material engadido se pode quitar e deixar o edificio como estaba. Mantéñense os pavimentos históricos, as tumbas medievais, nada da historia do edificio foi alterado. Cando camiñas polo seu interior vas atravesando muros de grandísima potencia, algúns de dous metros de grosor. O edificio actual son en realidade dous: está a casa forte que foi moi alterada ao longo do tempo, que é a que está ao carón da igrexa pola portada, polo alzado oeste; e despois temos outra casa torre que vai por detrás, na zona da ábsida da igrexa, non pegada senón lixeiramente separada, máis pequena que a primeira, pero con muros tamén moi grosos. E no medio, onde están as escaleiras, é como se alguén decidise nalgún momento cubrir ese espazo para unir os outros dous. O conxunto conta unha historiA concatenada, desde a primeira ocupación ata o día de hoxe.