Olga Novo: «O meu libro trata da vida anónima dos subalternos do mundo rural»

Francisco Albo
Francisco Albo MONFORTE / LA VOZ

A POBRA DO BROLLÓN

A escritora Olga Novo
A escritora Olga Novo KALANDRAKA

A autora recibe o Premio Nacional de Poesía pola súa obra «Feliz idade»

16 oct 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

A escritora Olga Novo -natural de Vilarmao, na Pobra do Brollón- acaba de recibir o Premio Nacional de Poesía do Ministerio de Cultura polo seu último libro de poemas, Feliz idade (Kalandraka). Esta mesma obra foi galardoada co premio da Asociación Española de Críticos Literarios, concedido o pasado setembro. O xurado do Premio Nacional de Poesía destacouno como «un relato vitalista que celebra el amor y la existencia más allá del tiempo» e definiuno como «una criatura viva que relaciona la maternidad y la muerte con una profunda presencia crítica de la memoria histórica».

-Que impresión ten ao conseguir dous premios tan importantes en tan pouco tempo pola mesma obra?

-Nos dous casos foi unha sorpresa, porque se trata de premios aos que unha non se presenta. Estou mi contenta, porque este libro é moi especial para min. Todos o son, pero este en particular porque fala de persoas moi importantes na miña vida, algunhas das cales xa non están. Como meu pai, un labrego practicamente analfabeto que traballou e loitou toda a vida por sacar adiante a súa familia e por darnos unha educación. Cando me dixeron que gañara o Premio Nacional de Poesía, o primeiro que pensei foi na alegría que levaría meu pai ao sabelo.

-A obra está moi condicionada polas circunstancias persoais.

-É un libro moi experiencial e moi vivido. Aínda que é un libro de poesía ten tamén unha dimensión narrativa. É unha narración duns anos da miña vida que estiveron marcados pola enfermidade e a morte do meu pai e o nacemento da miña filla. O libro polo tanto está moi marcado por unhas experiencias que son centrais na vida de cada persoa e por iso creo que o seu contido é universal. A poesía ten o valor de transcender a historia persoal e pode servir de espello a outras persoas, e tamén pode ofrecer un refuxio, un refuxio na beleza. Ese poder de transcendencia que ten a poesía pode ser un poder transformador tanto para o poeta como para os lectores.