«Nunca corto árbores vivas para conseguir pezas que tallar»

Losada formouse como canteiro na emigración en Suíza, pero agora pasouse á madeira


chantada / la voz

O escultor Manuel Losada González (Bustelo de Arriba, Carballedo, 1959) emigrou á cidade suíza de Lucerna no ano 1978. Alí preparouse profesionalmente nunha escola de canteiría, e empezou a traballar despois na especialidade de moldura na restauración de edificios emblemáticos desa cidade e en diversas obras civís, ata o seu retorno á Galicia no ano 1994. Dende entón, vive coa sua familia no lugar da Torre na parroquia chantadesa de Merlán.

-¿Como despois de traballar na pedra un canteiro acaba esculpindo na madeira?

-Para min é igual de sinxelo traballar a madeira que a pedra, só hai unha cuestión de peso que fai máis incomodo traballar coa a pedra, que é a necesidade dunha grúa.

-Usa madeiras de árbores variadas.

-Así é. Trabálloas en Merlán onde teño meu taller, no que troquei os traballos en pedra polas esculturas en distintos tipos de madeiras, como o castiñeiro, carballo, cepas vellas e outras partes de árbores que vou atopando nos cursos fluviais e nas fluctuacións dos encoros de Belesar e dos Peares, tamén nas beiras dos remansos das augas batidas porque aí quedan moitas veces raíces de árbores xa sen terra. Nunca corto árbores vivas.

-¿Lévalle moito tempo rematar unha peza?

-Vou realizando as figuras sen présa, non son artista profesional e non tallo para sacar diñeiro, así que non teño calculado o tempo. Son taxista na vila de Chantada, oficio que escollín logo de desestimar a idea de montar un aserradeiro de pedra. Adícolle o tempo libre que me vai deixando o traballo. No tempo que me leva rematalas inflúen o tamaño da peza, o que haxa que desvastar, as impurezas que lle teña que sacar á madeira, lixar, vernizar, tintar ou encerar.

-Ten que labrar moito volume de madeira, precisará moitas ferramentas.

-As propias dun carpinteiro tradicional, pouca cousa eléctrica como un pequeno taladro para entrar en pequenos ocos. Tamén ás veces uso a motoserra para desvastar, pero polo demáis as ferramentas manuais de sempre, trenchas, gubias, serra de man e lixa, moita lixa para rematar ben lisa a figura e, sobre todo cando son de castiñeiro, para que amosen ben as fermosas vetas desta madeira, que ten a característica de conservarse moi ben a pesar do paso do tempo.

-Que representan as obras? Moitas semellan formas humanas.

-Cando vou paseando polos camiños ou polas beiras dos ríos vexo moitas pezas de madeira, troncos, polas e raíces, ningunha é igual á outra, pero entre moitas a van aparecendo formas que xa me van os ollos a elas. Véxolle a estas pezas algo que me chama a atención, algo que asemella outra cousa que non é un retallo de castiñeiro aboiando nun remanso, é unha figura en bruto que reclama a miña intervención, unha peza da natureza da que xa podo imaxinar a forma que vai ter; moitas semellan posturas ou actitudes humanas como ben se pode ver no resultado final.

-Que nivel de difusión ten a súa obra hoxe?

-Pouco. Xa digo que traballo a escultura por afección, non con ánimo de lucro, e vou regalando algunha a familiares e amigos. Si é certo que nun futuro quero achegar a miña obra ao público para que poida coñecela, falo dunha exposición na vila de Chantada ou dunha visita ao taller.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

«Nunca corto árbores vivas para conseguir pezas que tallar»