En memoria do mítico fundador do santuario de Cadeiras

Unha ruta de sendeirismo revive a historia do Coxo do Bulso, un singular personaxe local


Monforte / la voz

O santuario soberino de Cadeiras, un dos monumentos máis emblemáticos da Ribeira Sacra lucense -construído no século XVIII-, ten detrás de si unha singular historia conservada na tradición oral que aínda non é moi coñecida fóra do municipio a pesar de que constitúe a base dunha ruta de sendeirismo deseñada hai sete anos pola asociación cultural O Colado do Vento. O colectivo organizará o domingo un percorrido por este itinerario -que leva o nome dun personaxe coñecido popularmente como o Coxo de Bulso- para fomentar a súa difusión.

Segundo as tradicións locais recollidas polos membros da referida asociación e divulgadas nas súa web, o Coxo de Bulso -o seu nome verdadeiro descoñécese- foi un veciño desta parroquia que emigrou moi novo a América coa intención de enriquecerse e que antes de marchar prometera aos seus pais: «Heivos de acantazar cos cartos». Despois de moitos anos regresou convertido en rico e cunha perna tolleita, pero os seus pais xa morreran nesa época. O indiano instalouse na súa casa familiar, na aldea de Pipín de Arriba, e mostrábase pouco sociable. Os veciños crían que estaba atormentado polos remorsos a causa de certos crimes que cometera nas Américas. A única persoa que chegou a coñecer esas culpas foi o párroco de Pinol, chamado o Cura Vello, a quen o Coxo de Bulso foi confesarse un día.

Despois da confesión -di por outro lado a tradición oral-, o cura de Pinol convenceu ao indiano para que empregase a súa fortuna na construción do santuario de Cadeiras, no lugar onde xa existía unha ermita dedicada á Virxe que gozaba de moita devoción popular. Para levar a cabo as obras contratouse a un grupo de canteiros da aldea de Vilaméa, situada na parroquia de Bulso, e a unha cuadrilla de talladores portugueses.

O relato conservado na memoria popular di tamén que o Coxo de Bulso e o Cura Vello de Pinol acabaron enemistados por cuestións de diñeiro e que por ese motivo a construcción do santuario quedou sen terminar. Así se explicaría o feito de que o templo, de considerables dimensións, conte hoxe cun só campanario cando todo parece indicar que foi deseñado para ter dúas torres.

Pedras reaproveitadas

Por outra parte, a a tradición di que os veciños de Brosmos recuperaron unha certa cantidade de pedras xa talladas que foran compradas nesta parroquia para utilizar nas obras e que quedaron sen colocar cando se interromperon bruscamente os traballos. Estas pedras serían empregadas para construír a igrexa parroquial de Santa Cruz de Brosmos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

En memoria do mítico fundador do santuario de Cadeiras