Manuel María, o poeta da paisaxe chairega

Carlos Ocampo

LA VOZ DE LA ESCUELA

Manuel María con con Arcadio López Casanova e Uxío Novoneyra no Courel
Manuel María con con Arcadio López Casanova e Uxío Novoneyra no Courel REPRODUCCIÓN

O Día das Letras Galegas do 2016 dedícase ao escritor nado en Outeiro de Rei

11 may 2016 . Actualizado a las 05:00 h.

Na web da Real Academia Galega podedes baixar o discurso de recepción de Manuel María, lido o 15 de febreiro do 2003. Non tardamos moito en atopar as dúas claves para entender ao poeta que a douta institución celebra este ano. A primeira está no título do discurso, «A Terra Chá: poesía en paisaxe», e é o tema da conferencia. A segunda, aos poucos de comezar, logo de confesar as súas limitacións como autodidacta e «galego normalizado»: «Escribín por irreprimíbel afán de comunicación cos meus semellantes».

Afán de comunicación que quedou claro nunha das súas primeiras obras, Morrendo a cada intre (1952), escrita nunha soa noite, frustrado pola experiencia de empezar a estudar Dereito contra a súa vontade, á que se impuxera a do seu tío Xosé, o párroco que o criara desde os 12 anos trala morte do seu pai. Un xeito de compoñer, o facelo do tirón, que se repetiría outras veces máis adiante.

Merlos e rulas, cabras pacentes, abellas e lilas que recollen os rapaces, ventos, soutos e ondas de agros, veigas e penedos e o xardín de toxos estampan as impresións visuais da paisaxe que o cantor da Terra Chá transformará, fermoseada, esaxerada polos versos, en sentimentos. Debulla estas claves Manuel María, xa entrando en materia, el explicarse a si mesmo como «parte inseparábel» da paisaxe. Ao igual que o grupo de poetas chairegos que se expresaron a través da súa paisaxe nativa, entre os que cita máis adiante a Xosé Crecente Vega, Aquilino Iglesia Alvariño e Xosé María Díaz Castro.