Primeiro paradoxo. Cando se alcanzan uns anos en que poden ser meirandes os gastos médicos ou asistenciais, os ingresos minguan e, no caso de tantas pensións, son exiguos. Segundo. Cando a persoa acumula por idade a maior carga de distintividade, é adscrita ao grupo homoxéneo dos “vellos”, a terceira idade ou calquera outro eufemismo. Terceiro. No período da vida en que máis precisos e prementes se fan os servizos públicos, os vellos pasan a ser mercadoría suculenta para un negocio de centros ou residencias que cumpren ou non os requisitos necesarios. Cuarto. O valor da experiencia, do traballo de outrora, do coñecemento e dunha práctica social valiosa non están na moda. Son o contrario do presentismo, do efémero, do último grito.
E, porén... Examinemos o público asistente a concertos, conferencias, exposicións, actos culturais en xeral: a media de idade é ben alta. A ximnasia mental continúa viva, a despeito mesmo de condicións físicas mermadas. Tal diríamos do alumnado da Universidade Senior, atentísimo e ávido de aprender e de contrastar o sabido coas novidades correspondentes.
Un meu parente fala dun clube informal que el chama «Avoas e avós sen fronteiras», prestos sempre a axudar na crianza dos netos, comida, loxística e outros mesteres que requer a educación infantil. Se estes servizos se pagasen, non habería orzamento público que resistise. De modo e maneira que: abaixo o paternalismo e a condescendencia! Os vellos non son un rabaño uniforme e homoxéneo nen uns incapacitados para a vida moderna (moderna?). O combinado do tradicionalismo de antano co exacerbado individualismo de hogano é perverso. Por tanto: respeito, compaixón (no sentido etimolóxico), atención personalizada, estima do que fixeron e fan.
Como hoxe non somos ninguén se non nos asociamos a un sub-sub-grupo, elevado despois a grupo con maiúsculas, servidora declárase membro da segunda idade tres cuartos, integrante futura da Galiza Vella, perdón, entrada en anos. Anótense as/os interesados.