María del Carmen Vázquez, patroa maior de Lourizán: «Fun mariscadora obrigada»

GALICIA

Foi a súa nai quen a meteu neste oficio e aínda recorda o mal que o pasou a primeira vez que puxo un pé na praia. Loitadora desde sempre, conseguiu liderar a confraría porque a convenceron «e quedei»: «Hai que ver nacer o sol no medio do mar», di sobre a sensación de liberdade que sente cando marisquea

29 jul 2021 . Actualizado a las 09:22 h.

María del Carmen Vázquez (Pontevedra, 1965) espera na península de Praceres, o lugar onde a confraría de Lourizán ten o seu centro de operacións, no fondo da ría de Pontevedra. Mentres buscamos un sitio onde estar cómodas, fai de improvisada guía turística polo mariñeiro barrio do Cabo: «Fixeron unha boa remodelación, pero aquí falta mantemento». A vena inconformista xa se lle ve de lonxe. Pero é esa loita a que lle permitiu estar ao fronte do pósito durante doce anos e aí segue: «Penso que se consigo o ben para o colectivo, tamén estou conseguindo un ben para min. Iso é o que me move». Ela é a patroa maior máis veterana das que hai agora e aínda que iso lle dá galóns, di que as medallas lle provocan lumbalxia. Sentámonos diante da praia da Posta, «a única praia natural que ten Pontevedra» e coa vista fixada na Illa de Tambo comeza a resumirme a súa vida.

—Sempre quixo ser mariscadora?

—Que va! Eu fixen de todo. Traballei nunha fábrica de ataúdes. Levábao moi ben. Lixaba as caixas, metía puntas, algunha vez tiña que forralas... Despois tamén estiven nunha empresa forestal que facía limpeza de montes. E cando estaba aí, miña nai, que era mariscadora, apuntoume a un curso de marisqueo. Eu díxenlle que non quería, pero ela respondeume que nunca sabía o que me podía facer falta o día de mañá. Fixen o curso de mala gana.

—Por que?

—Meu pai era chaboleiro, encargábase dos barcos cando viñan á terra para meterlles subministro, quitar as redes, pasarlle a revisión... e ás veces se o barco chegaba de noite tiña que ir. E miña nai ía tamén á ribeira de noite, entón eu quedaba moitas veces soa de pequena. Despois escoitaba a miña nai dicir que tiveran que escapar dos mariños porque antes dependía todo da Comandancia de Mariña. E ao mellor non podían ir de noite e tiñan que escapar. Non estaba regulado como agora. E escoitarlle a ela aquelas guerrillas que tiñan polas noites, todo iso quedoume gravado e a min non me gustaba.