«Non tiña pensado ocultar que o neno quedara no autobús. É algo moi grave»

A directora do colexio onde esqueceron un neno no bus escolar di que ía comunicar os feitos, pero priorizou a atención ao alumno e á familia

María José Ruiz insiste en que non dimitiu do seu cargo de directora : «Obrigáronme a dimitir»
María José Ruiz insiste en que non dimitiu do seu cargo de directora : «Obrigáronme a dimitir»

Redacción / La Voz

«Só podo dicir que todas as miñas actuacións foron priorizando a seguridade e a integridade do neno». María José Ruiz é a directora do colexio Luís Seoane, de Mera (Oleiros), no que o martes da semana pasada un neno quedou sen ir á súa clase de educación infantil porque se esqueceron del no autobús escolar. Baixaron os seus compañeiros, pero nin a coidadora nin o condutor se deron de conta de que este neno seguía no transporte, probablemente porque quedara durmido. O bus seguiu ata unha nave da empresa Eliseo Pita situada a uns quince quilómetros do colexio, e alí quedou aparcado durante catro horas, co neno dentro do autobús, só e abandonado. A coidadora foi despedida pola empresa, e a directora do centro escolar foi citada de forma urxente pola Inspección educativa para pedirlle explicacións por non comunicar os feitos logo de producirse.

—A Xefatura Territorial de Educación da Coruña di que coñeceu tarde o que pasou esa mañá co neno. Non o soubo ata 24 horas despois, e a vostede achácanlle que debería ter avisado. Por que non o comunicou?

—E que eu estaba recabando información sobre o que pasara, e estaba á expectativa do que a familia do neno quixera facer, porque os pais estaban en estado de shock. Púxenme a disposición da familia desde o minuto cero, e estaba recabando datos.

—Pero vostede tiña pensado comunicar os feitos aos responsables da Consellería de Educación?

—Por suposto, isto non foi ningún tipo de ocultamento. Eu o primeiro que fixen foi chamar á familia. Ninguén quixo ocultar nada, e a titora do neno estivo en permanente contacto coa familia. E sinceramente, a min non se me veu á cabeza a Xefatura Territorial de Educación nin a Inspección. O que se me veu á cabeza foi a atención a este neno e a esta familia, e que o representante da empresa de transportes falara cos pais. Pero non houbo ningunha intención de ocultamento.

—Pois repróchanlle que non informou dos feitos, «malia a súa gran significancia».

—Non tiña pensado ocultalo, porque teño claro que era un suceso o suficientemente grave como para informar. Pero artellar toda a información é moi complicado. É moi difícil de explicar cando non tes unha liña directa coa Administración.

—Chamárona desde Educación ao día seguinte de que ocorresen os feitos para pedirlle explicacións.

—No momento que recibín a chamada da Xefatura Territorial de Educación estaba aínda todo aberto. Nesas 24 horas o neno xa fora para casa, xa eu falara pola tarde coa familia, e tivemos unha reunión no centro.

—Como explica esa tardanza en avisar aos seus superiores?

—Prioricei a atención a este neno, alumno noso. Eu estaba recabando información de todos os implicados, que son as instrucións que eu entendo que tiña que seguir no protocolo de actuación como directora. Prioricei, por riba de todo, ao neno e á familia, que estaba, e segue estando, en shock.

—Dixo vostede que non dimitiu do seu cargo, que a obrigaron a dimitir no transcurso da reunión que tivo coa Inspección.

—Só dixen que a miña dimisión non foi voluntaria, que a min obrigáronme a dimitir. É o que vou dicir sempre.

—Educación informou de que ía aceptar esa dimisión «por perda de confianza». En que situación está agora. Segue exercendo de directora?

—Eu estou a espera de instrucións, que foi o que me dixeron. Non recibín ningunha comunicación.

—Se os responsables da consellería reconsideran a súa postura e non aceptan a súa dimisión, está vostede disposta a seguir no seu cargo?

—Non sabería dicir, agora mesmo non o sei. Para min xa nada vai volver a ser igual.

Continúan as mostras de apoio nas redes sociais

Ata que reciba algunha comunicación por parte da Consellería de Educación, María José Ruiz permanece traballando como calquera outro día no colexio Luís Seoane, situado nun punto privilexiado, na entrada á península de Canide, na localidade costera de Mera. E hai moito que facer, asegura, porque este «é un momento moi complicado polas restricións do coronavirus».

Dende que sucederon os feitos, esta muller, que ademais de directora é orientadora escolar, non para de recibir mostras de apoio. As primeiras, dos seus propios compañeiros do claustro de profesores. Pero tamén dos pais do seu centro. E está moi agradecida nestes momentos complicados que está a vivir. «Dou mil grazas aos pais e aos meus compañeiros, e tamén ao concello de Oleiros, cos que traballo desde hai moitos anos en moitas actividades», asegura.

As firmas seguen crecendo

Os apoios chéganlle tamén a esta profesional da educación a través das redes sociais. Os máis representativos proceden da plataforma Change.org, onde no día de onte xa se superaban as 3.300 firmas en apoio desta directora e que están dirixidas aos responsables de Consellería de Educación para que reconsideren a súa decisión de aceptar a dimisión desta profesional «por perda de confianza», logo de non informar de que un neno do seu colexio pasara catro horas só no interior dun autobús escolar porque nin a coidadora nin o condutor se decataron de que non tivera baixado na parada do colexio na mañá do martes, 29 de setembro.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
11 votos
Comentarios

«Non tiña pensado ocultar que o neno quedara no autobús. É algo moi grave»