Manuel Seixas: «A indiferenza é nazismo social»

O filósofo, músico, escritor e profesor de Vilagarcía mantén a esperanza de cambiar o mundo, aínda que sexa cunha pequena semente


Houbo un tempo no que Manuel Seixas (Vilagarcía, 1961) lle disputou a Manuel Rivas o cumio das listas de vendas con A velocidade do frío (Premio Xerais de Novela 1996). Houbo un tempo previo no que un grupo de rapaces de Vilagarcía fundaron Korosi Dansas e acabaron descubrindo o rock de batea. Houbo outro tempo, por fin, no que a baixada aos infernos se impuxo sobre todo o demais. Por fortuna, ata dun mesmo hai saída, aínda que o profesor de Filosofía do instituto A Basella -en Vilanova- tampouco se leva a engano. A conciencia crítica comeza por un mesmo, e Seixas predica co exemplo. A luz da Illa de Arousa inunda a tasca O Ribeirán nesta mañá de xullo.

-Vexo, Manuel, que pasaches o confinamento dando clases anticoronavíricas.

-E teño sensacións agridoces. Os rapaces reaccionaron moi ben. Daba Psicoloxía, unha materia que nos axudou a eles e a min. Logo, xa coa máscara, estiven preparando os que ían á ABAU con Filosofía como materia optativa. É un risco marabilloso que aínda existan quince rapaces que opten por un exame que cada vez é máis de chapar e menos de pensar.

-Por iso as sensacións agridoces?

-Non, porque tiña esperanza en que esta crise serviría para que aprendésemos dunha vez, para que nos decatásemos de que a riqueza está moi mal distribuída. Que trouxese a posibilidade dunha reformulación moral, política e social deste mundo. Díxenlles aos rapaces que tiña esperanza; eles foron moito máis sensatos, pero polo menos foron conscientes de que todo, a nivel humanitario, puido acabar noutra cousa.

-Non hai esperanza, logo?

-Estou en época de descompresión, e non me queda moito para xubilarme. O día que perda a esperanza igual o deixo. O mesmo pasa coa música e a literatura: se non consegues que alguén empatice, todo isto non é máis ca unha masturbación solitaria e penosa. De todos os xeitos, penso que sen o ensino non podería vivir. Non hai nada máis marabilloso que ser profesor de Filosofía e recibir o que recibes a cambio por parte dos alumnos cando o dás todo. Creo que o único que fixen ben na miña vida foi ser mestre. Adoro os rapaces coma se fosen os meus propios fillos.

«Creo que o único que fixen ben na miña vida foi ser mestre»

-Falando de literatura, hai xa cinco anos da publicación da túa última novela, «Interferencias».

-Cústame moito. Foi tan duro escribir Interferencias que aínda non estou preparado para unha tarefa tan esgotadora. Toda a miña inspiración estouna enfocando na música. Eu chego á literatura a través das letras das cancións, e para min sempre foi máis unha necesidade ca un xeito de ocio artístico. En parte penso que é mellor que esa inspiración non veña, porque só son escritor cando necesito botar fóra toda a dor deste mundo. A propia e a allea.

-Unha baixada ao inferno.

-Sempre. Calquera cousa que faga pode ser unha auténtica merda, pero o que nunca me poderás dicir é que non sexa verdade ou que non a sinta. Oxalá non sentise tanto, para ben ou para mal. Ese momento, o máis terrorífico dunha novela ou dunha canción... Cousas de enfermo mental, supoño.

-Considéraste un enfermo mental? Iso é moi duro!

-Eu era o gran neurótico que atopara a miña psiquiatra. Diagnosticáronme un trastorno adaptativo mixto, pero o trastorno realmente foi a miña mala educación e a pouca capacidade para loitar contra ela. Non tiña ferramentas. Polo camiño fun deixando a miña muller escarallada, pero puiden salvar cando menos a miña filla. Cando viña ese becho negro, como a negra sombra... Agora téñoo controlado, e ás veces son feliz. Non hai nada peor que ter o becho e un mal día cunha persoa que queres, porque sempre acaba pagando quen non debe. Pero, ben, debo dicir que teño tamén unha triloxía de poemarios que só amosei a dous compañeiros do instituto e tratarei de autoeditar.

«Morrerei coa idea de sementar algo para que este mundo cambie»

-Custa pensar que alguén que foi galardoado co Premio Xerais non acceda de xeito máis doado ao circuíto comercial.

-É triste, porque pasas unha época de fama, entre aspas, na que tes abertas todas as portas. Pero enseguida te van coñecendo e ven o raro que es. Nin son comercial nin vallo para venderme. Sempre nolo dixo Carlos Blanco a Korosi Dansas: que tiñamos que saber facelo. Non sabemos. Nin sequera Josito [Porto]. En fin, agora estou cun proxecto de dobre disco, O estraño karaoke do home bata. Sempre que estou na casa estou en bata, mesmo no verán. Un costume de meu pai. Xurxo Romero e Santi Frutos tiveron a marabillosa tolería de implicarse a todos os niveis, musical e creativo, e queriamos presentalo este ano, os tres, cun karaoke de fondo.

-Un filósofo en bata.

-Gústame iso. Ao final, o único que fago é dar clase. Morrerei coa idea de sementar algo para que este mundo cambie. Para rematar coa indiferenza, que é a palabra máis dura. É nazismo social aceptado: vivos e mortos de distintas categorías, e dámolo por feito. Non deixemos que isto siga. Sexamos Homo sapiens.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
7 votos
Comentarios

Manuel Seixas: «A indiferenza é nazismo social»