«Quitei a barba para sacarlle noventa gramos á báscula»

«Muy de cerca» con Quico Cadaval, contador de historias


Redacción / La Voz

Barbanzán de mundo, Quico Cadaval (Ribeira, 1960) non saberá conducir, pero si como entrarlle a un clásico. «Botándolle a man polo lombo. Un clásico é alguén coma ti ou coma min. Shakesperare era un señor que quería gañar cartos co teatro», asegura este contador de historias camiño dos 60. «Aparento 59», di. «Cantas máis cousas fagas, mellor. É mellor facer unha cousa mal que non facela», receita.

Pesimista salvado pola retranca, quitou a barba porque perdera peso e quería bater unha marca. «Quitei a barba para sacarlle 90 gramos á báscula... E levaba varios Nadais coas crianzas dicindo “papá nel-papá nel”, e dous anos facendo dun trasno de Valle-Inclán». Tras a fusión de circo e teatro na adaptación de Arnoia, Arnoia, de Méndez Ferrín, Cadaval prepara un Shakespeare, Medida por medida, para outubro.

-Como é iso que di que en Galicia hai «pouco elenco e moito talento»?

-Aquí hai que facer as cousas así, si, combinando pouco elenco e moito talento.

-Logo cal é o problema?

-Nós temos o drama de que, cando vemos unha obra, para saber se nos gusta, miramos cantas persoas fan falta para facela, non se é bonita, estimulante, estremecedora. Sabes un famoso sketch de Mr. Bean, que vai a un restaurante a celebrar o seu aniversario, abre a carta e, ao ver os prezos, volve pechala coma se houbese unha fera dentro? Logo mira os cartos que ten e, en vez do prato, sinala un prezo na carta... Pois é algo parecido.

-Pódese vivir do conto?

-Vivir do conto no sentido extenso, de producir alimento para a imaxinación da xente, vaise vivindo, pero non é fácil. Este é un traballo que depende moito do apoio público. En Galicia hai un xénero no que destacamos, que é o de contar historias de viva voz, que se nos recoñece polo mundo adiante case coma unha escola. Ás veces dise: «Imos facer isto ao estilo galego», que non sei cal é! Pero é indicio de que espertamos certo interese.

-Que canción oe no coche?

-Non sei conducir. Tiven coche dez anos ata que meu pai me pediu permiso para vendelo. Pero isto de non saber conducir paréceme unha minusvalía.

-Intentou sacar o carné?

-Non, non teño desculpa. Eu quero conducir avións, foguetes estratosféricos, non coches.

-Logo prefire que o conduzan? Como adoita moverse?

-En transporte público. Móvome en BlaBlaCar... E despois fascínanme as mozas que teñen coche. Son máis atractivas...

-É o primeiro no que se fixa?

-Oh, como me gusta! Pero eu non distingo marcas. Eu non son un consumista. Dinme: «Que facías o outro día nun C3?», e eu asústome. «Un Citroën», explican. «Ah, e como é?».

-Logo dígame unha canción para escoitar no bus.

-Nos autobuses oio cancións terroríficas! Incluso escoitei La chica de ayer en galego, que non se preocuparon nada por volver medirlle as sílabas nin a rima. Asombroso. Pero, se teño que dicir, quedo con Moon of Alabama; Lágrimas negras en case todas as versións menos a do Cigala; e unha versión que canta Maria João do Corazón partío, que é irresistible. E son tamén bastante siniestreiro. Canto parecido a eles...

-Fala do tempo no ascensor?

-Si. Digo cousas como «É unha fronte ocluída de nor-noroeste».

-Sabe de cociña?

-Eu brillo fritindo ovos. Fago tamén os meus guisotes de peixe e nunca fun nada de forno.

-Vaille pasmar?

-Non podo facer propaganda, porque eu pasmo moito...

-Moita cultura pon medo?

-A xente tenme por culto. Parece que sei, pero o que pasa é que me dan moita alegría o Decamerón, As mil e unha noites, Gargantúa e Pantagruel, o Quixote... Fun un neno revello que lía a Calderón e a Rosalía. E ao tempo lía, con 13 anos, «en la soledad de mi alcoba», Trópico de Capricornio, que nos pasabamos clandestinamente.

-Ler ou non ler...

-Hai moita xente lendo, e non sempre para ben. Pero ler porcalladas tampouco é grave.

-Cal foi o primeiro conto?

-Unha historia que me contou miña avoa é a lembranza máis antiga. É a dunha muller que leva a unha antepasada morta dentro do corpo a unha romaría que lle gustaba moito de viva. Teño lóstregos de cousas de pequeno que son frases soltas detrás das que hai historias. Atacoulles o tolo da roda e tiveron que escapar polo monte; por exemplo.

-Todo depende da ollada?

-Iso digo eu. Alguén dixo que o humor é unha maneira de ollar, menos grave e máis compasiva. O humor pode ser un indulto. Manifesta máis simpatía polo xénero humano.

-Que é un xénero tráxico...

-Claro. Pero a traxedia é unha riqueza cultural grande.

-De que vai o teatro?

-De cousas vivas. Interésannos as ambicións e as paixóns, e os ridículos. Á xente interésalle máis que lle conten unha historia ca que lle conten a verdade.

-Que lle fai graza de vostede?

-O voluble que son. Pero nunca contemplei o suicidio por amor.

-Como lle gusta acabar o día?

-Na cama. E máis cedo do que o fago. Moitos fins de ano propúxenme meterme na cama antes das doce. Non é doado.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

«Quitei a barba para sacarlle noventa gramos á báscula»