Esther Gómez, revolucionando o mundo do libro desde A Coruña: «O lugar onde compras é unha opción política»
FUGAS
Moito Conto é premio Follas Novas 2026, un recoñecemento a unha das librerías que axudou a «mover os marcos» do sector editorial e fixo da Coruña un punto de encontro literario
30 mar 2026 . Actualizado a las 11:25 h.Moito Conto é premio Follas Novas 2026 pola súa labor libreira e a pregunta que todos nos facemos é «como non o era xa?». Desde un recuncho da Coruña, este espazo aberto no 2014 foi facéndose un oco no corazón dos lectores. Unha aposta que rompeu os moldes do libreiro agochado entre os libros e que representa a esas librerías independentes sen as que hoxe non se entende a difusión cultural. As grandes editoriais e os grandes escritores teñen a Moito Conto como parada obrigada nas súas axendas. Un logro polo que agora lles chega este debido recoñecemento de libreiros, autores e editoras.
—Moito Conto traspasou fronteiras.
—Estamos recibindo moitas felicitacións de fóra de Galicia, de escritores, de xente que nos segue nas redes e que, cando vén á Coruña, pasa por aquí. A actividade literaria, na súa maior parte, sempre se enrolaba en Madrid e Barcelona, pero unha serie de librerías movemos bastante os marcos, tan estables e ríxidos. Non é fácil iso, pero houbo editoriais que nos foron tendo en conta, ás que lles gusta o noso modo de traballar e nos foron facendo cómplices.
—Hai algún autor, algunha presentación dun libro que lembre especialmente?
—A primeira foi Yolanda Castaño e houbo un antes e un despois de Nell Leyshon con Del color de la leche. Aí descubriunos moita xente. Hai moitos autores que rebentan a librería cada vez que veñen. Pedro Mairal con La uruguaya, Alejandro Zambra, Brenda Navarro, Cartarescu, Mariana Enríquez... Temos solicitudes todos os días de presentacións, pero non somos un espazo de eventos. Somos unha librería que, de vez en cando, achega o autor ao lector.
—Coidan a música, a exposición dos libros. Dinlle a miúdo que a librería é incrible?
—Hai xente que entra por primeira vez e queda fascinada co espazo, co percorrido. Creo que os libros teñen que respirar. Se só ves os lombos, deixas de mirar. Pero se ves o libro de cara... segue contándoche algo. A cuberta ten que contar algo e hai que darlle espazo. Cando me dicían que abrise un local máis pequeno, era decembro do 2014 e estabamos en plena crise, [e a xente dicíame que estaba tola], eu calaba, porque sabía que necesitaba espazo. Hai moitas maneiras de vender libros. Eu son das libreiras que teñen unha idea menos romantizada do mundo do libro. Gústame facer moitas cousas ao seu arredor, non os vexo como un produto sobre o que marcar unha estratexia de venda, pero nunca esquezo que hai que ter unha conta de resultados diaria, semanal, mensual e anual. A librería ten que funcionar.
—De amor só non se vive...
—Non son unha libreira vocacional. Son unha libreira entusiasta, apaixonada, e trato de que o equipo tamén o sexa. Como di aquel libro, O amor dura tres anos. Creo que as librerías abren e pechan moi rápido porque hai unha idea moi romantizada do mundo do libro. Temos que profesionalizarnos sen deixar de lado o amor polos libros. O romanticismo non vale para comer todos os días. Dura o que dura.
—Hai pouco pechou Tipos Infames, en Madrid. O adeus dunha librería non é un adeus máis nunha rúa.
—Hai peches que doen moito. Pero tamén son ciclos. Unha das ameazas máis grandes que temos hoxe é a xentrificación. Tamén o turismo, se todo son turistas é máis difícil crear una comunidade lectora, que é o que nos sostén. Estamos nun momento no que o lugar onde compras é unha opción política. Pero tamén creo que os autónomos temos dereito a emprender e tamén a dicir ata aquí» e buscar outras opcións.
—Moito Conto vai camiño do duodécimo aniversario. Vivir dos libros é posible?
—Nunca vas facer cartos cunha librería, pero ten que ser un modo de vida. Fixen un plan de empresa moi serio antes de abrir. Levaba anos analizando a cidade. Traballei sempre de cara ao público e tamén moitos anos nunha editorial. Sempre tiña na cabeza abrir unha librería.
—E así fixo. A pesar de todo.
—No 2014 falábase do libro dixital, das plataformas…, pero eu tiña confianza en que o libro en papel non desaparecería. O mundo do libro está sempre en crise, con ameazas continuas, pero estamos acostumados a saír delas. Agora son os teléfonos, a falta de concentración… pero o mundo editorial vai reaccionando. Hai libros de 800 páxinas e tamén libros curtos, e moitos formatos. E hai unha renovación lectora interesantísima. Temos moito público xoven, que non xuvenil, que le e que participa. E nós temos un equipo con idades e gustos diferentes e iso equilibra moito tamén de cara ao público. Hoxe hai que estar atento non só ás novidades editoriais, senón ao que se move no mundo.
—Son un refuxio do mundanal ruído?
—Non sei se refuxio, pero si un lugar de encontro. A xente busca conversación, afastarse do móbil. Os clubs de lectura funcionan porque a xente necesita escoitarse. E encántanme os clubs de lectura espontáneos, cando varias persoas falan dun libro. A literatura crea afinidades. Unha librería é un lugar bastante seguro nese sentido. A xente vén a pasar uns minutos. Iso non ten prezo. Iso é marabilloso.