Calendario baixo un volcán

Diego Ameixeiras

FUGAS

MABEL RODRÍGUEZ

30 dic 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

Apareceu alguén cun calendario. Sempre aparece unha alma caritativa para regalarme un calendario. Este que colgarei no cuarto onde escribo reproduce unhas pinturas de Jack Vettriano, estampas de fatalismo noir. Empregareino para anotar viaxes, presentacións de libros, prazos de entrega. As citas médicas (traumátologo, oculista...) quedarán reservadas para o que xa teño na cociña, enriba dos tarros das especias, detalle da ferraxaría onde merquei un par de bisagras. Adoito erguer a vista da pantalla, mentres traballo, buscando a certeza dos días futuros na parede. Penso no desfile militar das semanas sobre o papel e na súa aparencia inofensiva, oposta aos movementos sísmicos que en realidade agochan: esa mañá apocalíptica dun luns de xaneiro, esa tarde prometedora dun martes de febreiro, esa noite nerviosa dun xoves de maio, a viscosidade infecta de todos os domingos, demoledora a iso das sete e vinte da tarde. Que desorde se estende baixo a falsa simetría dos números, que futuro luminoso e terrible se oculta nos intersticios. Cantas guerras contra nós mesmos, cantas promesas de paz ao día seguinte, cantas rutinas salvadoras. Cantos silencios con sabor a óxido, cantos terrores privados, cantas alegrías violentas a iso das sete e vinte da tarde, os sábados. Cantas caídas ao abismo e cantos ascensos meteóricos.

Xa non uso calendarios de peto. O móbil, claro. A pantalla total. Abandonei o costume de levalos na carteira, en contacto coa tarxeta de crédito, esa elegancia sutil. Regaláronme un na panadaría e metino entre as follas dun libro, convertido en marcapáxinas accidental. Algo semellante debín facer hai anos dentro dunha edición de Bruguera de Baixo o volcán. En que libraría de vello merquei a novela? Arrastraba comigo aquel día a tristura irrespirable dos domingos ou a éxtase poderosa dos venres? En 1996 lin a Malcom Lowry e gardei un calendario dese ano, necrolóxica dun bar desaparecido. Non volvín telo nas mans ata agora. Os díxitos en procesión de xaneiro a decembro semellan compoñer a fotografía abstracta dun tempo aloxado na brétema, vivido por un estraño. 1996. Estiven alí. Todo ardía, todo era extremo, todo saltaba polos aires sen previo aviso. «Tiña vinte anos e non permitirei que ninguén diga que esa é a idade máis fermosa», escribiu Paul Nizan en Aden Arabia. Concorren en min escasas nostalxias. Se acaso, perplexidade ante o magma que daquela me perseguía.