Eu chorar, chorei o domingo á tarde

Diego Ameixeiras

FUGAS

Messi levanta el título que corona a Argentina como campeona 26 años después
Messi levanta el título que corona a Argentina como campeona 26 años después DPA vía Europa Press | EUROPAPRESS

23 dic 2022 . Actualizado a las 11:54 h.

Convocoume a xente do club de lectura Alveiros para celebrar a vida ao redor dunha mesa e alí me presentei, intuíndo que se trataba dunha emerxencia. Non me enganei. Algo me dixera que o asunto ía consistir nunha desas exaltacións da alma coas que queda un inmunizado por un tempo contra o desánimo. Das alegrías do corpo encargouse —así o manda a tradición alveira— a fabada do Antón. Rimos a esgalla, brindamos pola amizade, recitouse a Kavafis en versión de José Ángel Valente. E vin que nalgúns ollos asomaron bágoas —brillos felices— no momento de se trasladaren amores. Cando era cativo non comprendía por que a emoción dos adultos lindaba tantas veces co pranto. Viña a familia de Suíza, que non comparecía en Ourense dende o verán anterior, e alí todo o mundo veña a chorar cando se supuña que debían estar contentos de verse. Agora vou entendendo a cousa: as bágoas, en especial as furtivas, son materia polisémica. Vendo as dos alveiros aguantei as miñas. Non era elegante interferir na destilación allea. Chegaron as despedidas e deixeinos a media tarde, agradecido polo espectáculo do afecto. De camiño á casa cadrei cun colega e apenas falamos cinco minutos, pero foi suficiente para que aparecese Charles Williams na conversa. Non lembro se chorei cando lin por primeira vez O arrecife do escorpión, pero debín estar a piques: coñezo poucos finais tan grandiosos na historia da literatura. Prometemos quedar polos bares de sempre. Era noite cando puxen na tele A las mujeres de España. María Lejárraga, o documental de Laura Hojman, e traspasoume un efecto semellante ao do xantar: emoción polo traballo da directora e agradecemento ás mulleres pioneiras na loita polos seus dereitos. Pero estiven contido: nin rastro de bágoas, só un suspiro e un encollemento no estómago que me durou ata a hora de durmir. O conto, así a todo, cambiou ao día seguinte, o domingo. Soportei noventa minutos, unha prórroga e unha quenda de penaltis. Entón, un tipo de Rosario envolto nunha túnica negra ergueu a Copa do Mundo e xa non me resistín máis. Algunhas bágoas non agroman para poñernos unha nube diante dos ollos. Ao contrario: corrixen a estreiteza de miras. Era Messi, era un país sen dereitos humanos, eran todas as miñas contradicións posibles, pero había que inventariar os últimos favores recibidos: unha fabada, os amigos e os libros, as mulleres invencibles.