Hai moitos anos nun reino xunto ao mar

Diego Ameixeiras

FUGAS

Nuria Cancela

10 sep 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Emma Pedreira percorre a súa biografía libresca en Os libros que hai en min (Cuarto de Inverno) e xa dende o principio temos a sensación de estar dando un paseo pola nosa, infiltrados entre os estimulantes descubrimentos que a autora de Besta do seu sangue vai referindo ao longo da travesía. Porque a viaxe que nos suxire, cargada coa equipaxe da súa vida, obriga a seguir un camiño paralelo: a lembrar, pola forza, servíndonos dunha memoria allea. Neste caso falamos de textos, escritores, lecturas felices nunca esquecidas. Pero dentro de Os libros que hai en min caben, en realidade, todas as biografías do mundo. Biografías de xente, en definitiva, que non sabemos vivir sen un deses artefactos que nos agardan coma un amante ao que nunca se lle fai tarde.

Conta Pedreira que chegou a Edgar Allan Poe sen sabelo, vendo de cativa o videoclip de Annabel Lee, un dos grandes éxitos de Radio Futura, e un sente estoupar a complicidade a feixes, medio desbordada. Esas primeiras emocións estéticas da infancia, logo refinadas na adolescencia, cando nos facemos lectores conscientes, son as que gardamos na memoria coma un tesouro de valor infinito. Exploracións auténticas, sen impostura. «Se me dás un medo lindo, puro, esteticamente soportable, tesme para sempre», escribe Pedreira falando da conmoción que lle supuxo a lectura de O corazón delator. Padecendo ese mesmo medo descubrín o que lle pasaba pola cabeza a aquel señor de Boston na primeira edición de O escaravello de ouro e outros contos (Xerais), en tradución de Alberto Avendaño para a colección Xabarín. Unha tarde de agosto de 1986. E aínda non me recuperei.

Nas últimas páxinas de Os libros que hai en min Pedreira pregúntase cal será o destino das nosas bibliotecas cando desaparezamos. Porque iso é seguro: eles, os libros, sobrevivirán ao noso paso polo mundo. Librarías de vello? Alimento da couza? Todo son hipóteses. Con sorte, alguén se fará cargo deses montes de papel e o noso cargamento será de interese para os que veñan detrás. Outros, quizais uns estraños, atoparán marcapáxinas, billetes de tren, entradas de concertos. Pero nunca saberán da paixón coa que chegamos a amar, case tanto como á propia vida, algúns deses corazóns delatores que fomos atesourando co paso do tempo. Ou algo mellor: que todo comezou mentres cantabamos Annabel Lee imitando a Santiago Auserón.