Chicharrón: «Seguimos crendo nas posibilidades da música pop»

O cuarto disco do grupo, «Unha fogueira intacta», é un exercicio de ¿«postpop»? denso, misterioso, profundo e, ao tempo, esperanzador


Son sinal de identidade dos grupos de postrock esas atmosferas densas, profundas e opresivas, eses auténticos muros sonoros creados a partir de atronadoras guitarras e distorsións. No seu novo disco, Unha fogueira intacta (Ferror Records), Chicharrón consegue sensacións semellantes pero recorrendo a elementos moito máis orgánicos. Hai pedais, claro que os hai, pero tamén hai saxos, acordeóns e mesmo infinidade de sons naturais. Unha sorte de postpop sen afán apocalíptico. Chicharrón asómase ao abismo pero sen invocar ao desasosego. Ao contrario, por fin atopamos unha luz, aínda que sexa tan tenue como a dese vagalume que ilustra a portada. Unha fogueira intacta é material emocional altamente inflamable, un labirinto de inspiradas sonoridades que o converten en firme candidato a disco do ano. Non só en Galicia.

En torno a todo isto falamos con Alberto Vecino, letrista, voz e guitarra da banda.

—Cales son os cambios máis significativos que advirten respecto ao seu anterior traballo, «Cancións clínicas»?

Cancións clínicas era un disco que falaba dunha situación moi concreta. Un disco moi visceral, que fixen moi rápido. Non está moi pensado. Era un disco que necesitaba facer. Pero unha vez feito eu notei que rematabamos algo, que se acaba unha etapa. Lembro que daquela eu estaba lendo un libro do pintor Yves Berger, e nel dicía que el daba por rematado un cadro cando sentía que ese rostro que creara, fose abstracto ou figurativo, xa o miraba. E sentinme moi identificado porque despois dese terceiro disco, por primeira vez sentín que ese rostro que nós creáramos, Chicharrón, tiña unha mirada. Era por fin un rostro acabado. Así que empecei a facer cancións co concepto de que esa mirada non nos miraba a nós senón que miraba cara adiante, cara ao futuro. E detrás desa mirada ao principio había moito misterio, pero despois descubrimos a esperanza.

—Iso musicalmente transfórmase nunha maior presenza de texturas, moita máis profundidade na parte rítmica, máis efectos, máis ruídos orgánicos.

—Este disco comezámolo polas letras. Despois fixemos as melodías que, podiamos dicir, son como unha interpretación desas letras. Escuras, densas... A partir de aí, Rubén (Domínguez) fixo a produción con absoluta liberdade. Eu o único que lle dixen foi que entendía todas as cancións como posibilidades da mesma canción. Que realmente todas son a mesma e que entre todas fan unha.

—Por iso é polo que están todas gravadas a 127 bpms?

—Si, parecíame moi guai a idea de gravalo todo a ese tempo e que se puidesen intercambiar elementos entre unhas cancións e outras. Que cousas que ían para unha canción, ao final, rematasen en outra. Ademais, eu entón estaba lendo moitas cousas de física teórica, que é algo que me apaixona, e o 127 é un número que aparecía un montón de veces, non sei por que. Cento vinte sete, por exemplo, son os pasos que normalmente se dan por minuto ao camiñar.

—Podemos dicir que Chicharrón desprendeuse definitivamente do pop?

—Non estou moi seguro. Eu sigo sentindo que é a linguaxe que nós utilizamos. Ao mellor son demasiado romántico ou inxenuo, pero sigo crendo nas posibilidades artísticas e literarias da música pop.

—En que sentido? Que pode aportar e como?

—Eu, e dígoo dende a humildade, creo firmemente nas posibilidades literarias e poéticas da letra dunha canción. Mira, cando lle deron o Nobel a Bob Dylan moita xente, incluso músicos, botou as mans á cabeza. Eu alegreime moito. E non vou dicir que Dylan sexa unha inspiración para min. Pero el foi capaz de dicirlle á xente que se pode facer música popular e que as letras teñan un valor. E hai outra cousa que sempre me interesou moito que é a interrelación entre disciplinas artísticas. E creo que o pop pode estar ao nivel de calquera. O problema é que está moi desaproveitado.

—En Galicia temos a sensación de estar vivindo un momento de enorme e fértil efervescencia creativa, pero cre que está sendo correspondida polo resto dos axentes da industria musical?

—Precisamente unha das cousas que quixemos transmitir sacando este disco con Ferror Records ten que ver con iso. Hai xente coma eles que están levando a cabo unha labor moi importante de dinamizar o underground, de darlle saída a moitísimos artistas que están facendo cousas verdadeiramente interesantes. Eu teño 40 anos e tampouco é que agarde xa grandes cousas, pero si que me gustaría que este disco tivera éxito, en parte por eles. Para que poidan seguir facendo cousas e para demostrar que hai xente á que lle interesa esas cousas que fan. Respecto á situación en xeral da escena musical, o único bo, se é que hai algo, deste proceso de destrución que estamos vivindo, é que despois terá que vir unha reconstrución. E temos a oportunidade de reconstruíla dunha maneira distinta a como estaba. Pero iso necesariamente deberá partir dunha base de xente que faga as cousas con emoción e con enerxía, máis alá de calquera afán comercial.

—Chicharrón segue sentíndose un grupo underground?

—A ver, nós moito no sistema non estamos metidos. Para nós o fundamental é poder seguir facendo as cousas en coherencia co que pensamos. Entón, si que hai cousas polas que non pasaríamos. A min, por exemplo, flípame ir a tocar a festivais como o Arteficial. Pero, iríamos a tocar a outro tipo de festivais?...

—A O Son do Camiño?

—Pois seguramente non. Pero por esa coherencia política. Porque aínda que non sexamos un grupo que faga letras explícitas, politicamente estamos bastante comprometidos. Ao mellor nesa coherencia é onde está o límite do underground.

—Teñen dito que este é un álbum para escoitar con ruído de fondo.

—Iso díxoo Rubén. Dixo que el entendía este disco para escoitalo no transporte público ou lavando os pratos. A min sorprendeume. Por unha parte paréceme interesante esa idea porque eses ruídos externos incorpóranse tamén ás cancións, como outra creación. Pero eu penso que o disco, para interpretalo, precisa dunha atención mínima.

—Aínda que o disco é bastante escuro, hai un par de temas moi hipnóticos, «Ondeando» e «Procesos de oxidación», que mesmo case se podería dicir que son bailables. Abre iso unha nova vía de entrada de aire fresco na banda?

—Non o sei. Oxalá que a xente poida bailar coa nosa música. Como dicía Emma Goldman, «a revolución, se non se pode bailar, non é a miña». O que si é certo é que Procesos de oxidación é o noso maior experimento neste disco. Está moi guai que ao escoitalo se aprecie iso.

—De onde vén o de «Unha fogueira intacta»? Non é o título de ningunha canción.

Unha fogueira intacta é un verso dun poema de Luz Pozo Garza. Un poema que me marcou. Ao igual que a portada, representa ese aura de misterio e ao tempo de esperanza que hai no disco. Ademais, como no disco musicamos un poema de Yolanda Castaño (Highway to heaven) e outro de Alba Cid (Proceso de oxidación) interesábame moitísimo meter a Luz Pozo e crear un diálogo interxeracional que, dalgunha forma, reflectise a potencia e o nivel da poesía en Galicia nos últimos 50 anos.

—Poderemos escoitar en directo a Chicharrón este verán?

—Non sei as posibilidades que teremos pero o que si sei é que temos moitas ganas de tocar este disco en directo. Cada disco de Chicharrón abordámolo en directo dunha forma distinta. E a este o que lle pega é un directo moi cañeiro, con moita tralla. Con baixo e con batería. E sen bases. Porque, ao final, as bases coártannos. E neste disco é moi importante o concepto de liberdade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Chicharrón: «Seguimos crendo nas posibilidades da música pop»