Na primavera do 2013, coñecín a Ignacio Vilar en Barcelona, presentaba Vilamor, e naqueles días promocionaba a película en cada punto da cidade onde moitos anos antes estudara cine. A sala do centro comercial Gran Vía encheuse durante varias xornadas para ver en pantalla grande aquela historia ambientada nos Ancares e na Fonsagrada. O director xa colleitara anteriormente o éxito con Pradolongo, e aínda estaría por vir o que no 2014 conseguiría coa adaptación da novela de Eduardo Blanco Amor, A esmorga, que a día de hoxe é a segunda película en galego de maior recadación. Case cincuenta mil espectadores entraron na atmosfera abafante que acada o filme a través da chuvia continua, da néboa e das logradas interpretacións de Miguel de Lira, Antonio Durán Morris e Karra Elejalde, que dan vida a Cibrán, ao Milhomes e ao Bocas. As salas galegas que proxectaban a cinta quedaban pequenas e, durante meses, púidose desfrutar nos cinemas de toda España. A esmorga, unhas das grandes novelas do século XX, tan cinematográfica, lograba manter toda a forza na pantalla cunha coidada fotografía e un traballo lingüístico impecable.

En Barcelona tamén estudou cine Oliver Laxe. Este galego nado en París conseguiu no 2019 gañar o premio do xurado no Festival de Cannes e o Premio Gaudí á mellor película europea cunha obra rodada en galego. Ao éxito da crítica acompañouno o do público, pois atraeu ás salas a máis de cen mil persoas cunha proposta afastada das tendencias comerciais ou, na linguaxe de Laxe, do cine desalmado. Con O que arde logrou conmover o espectador, abrirlle o corazón, espertalo, tal é a intención do seu cinema, e fíxoo cun éxito incontestable. Tres décadas antes estreábase Sempre Xonxa, de Chano Piñeiro, que ata 2019 era a película galega máis vista. O relato da emigración lograba entón conmover a un pobo que sufriu esa sangría masivamente. Laxe escolle outra ferida, a dos incendios forestais, e fai que proa. A fotografía, a música, as contadas palabras, os actores, a inesquecible Benedicta, conmóvennos. Na retina, a imaxe dela resgardándose da chuvia no interior dun carballo centenario, no pensamento a perda do rural, o abandono dos montes, cando non a súa especulación. Nas películas de Laxe os temas aparentan ser sinxelos, pero as reflexións amoréanse.

Apegada á terra, en concreto á Costa da Morte, a longametraxe de Lois Patiño, onde tamén a paisaxe é protagonista. Lúa Vermella (2020) esculca na relación coa morte e cos mortos a través da historia do Rubio de Camelle. A xeografía tamén marca Ons, de Alfonso Zarauza, aínda en carteleira, un drama apegado á illa que conserva trazos que a fan única.

O cinema galego é aquel que escolle a nosa lingua e que sabe que iso non é barreira en Berlín ou en Cannes, como tampouco o é nas salas de cine con títulos como os nomeados aos que se unen Días de voda, Dhogs, María Solinha, Longa noite ou Eroski Paraíso. O novo cinema galego é unha realidade, está lonxe de ser unha efervescencia propia dun momento, levamos anos aplaudindo proxectos sólidos e amplamente recoñecidos. Cineastas como os xa citados, pero tamén nomes de muller, como a xa referencial Margarita Ledo, que vén de estrear Nación, ou os de Paula Cons, Noemi Chantada ou Diana Toucedo son o presente do noso cinema. Elas e mais eles cóntannos con imaxes.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

O noso cinema é unha realidade, non unha efervescencia