Corre, Perucho, corre


Cando lemos as primeiras páxinas de Los pazos de Ulloa xa nos decatamos de que Julián, o crego apoucado e de temperamento linfático que chega para servir a Pedro Moscoso, non atinxirá o carácter dese heroe do western que aparece para completar a súa misión nunha comunidade, como aquel Shane de Raíces profundas ou o Ethan Edwards de Centauros do deserto. O pazo no país dos lobos está nun estado ruinoso, o señor bota todo o día de cazaría polos montes da contorna, medio borracho, e o mordomo que o acompaña sempre, o arteiro e violento Primitivo, controla a economía da casa impoñendo a súa lei entre o resto dos empregados. Unha tarefa de salvación imposible, vendo a tremenda fauna coa que deberá enfrontarse. Así que o crego, aínda que se esforce en reconducir o rabaño, terá que asumir a vitoria da natureza e das paixóns fronte ao seu credo. Se nin sequera consegue gobernar con xeito o cabalo que o conduce ao pazo no arrinque da historia, pouco se poderá agardar del cando teña que poñerse ao trato coa xente.

En realidade, o verdadeiro heroe da novela é Perucho, ese cativo que saltarica de aquí para alá, ceibo e desatendido, polos dominios do marqués. Unha sorte de anxo coa cara sucia, como aqueles rapaces do East Side de Nova York na película de Michael Curtiz, un contemporáneo silvestre dos graxos da Burga retratados por Lamas Carvajal, un observador atento das paixóns adultas. Un pequeno ídolo, cando menos, a xuízo do lector adolescente que fun cando cheguei por primeira vez aos pazos da condesa. Don Julián era un pusilánime e Pedro Moscoso, o seu oposto, unha besta desmandada. Perucho, en troques, e a pesar da ferocidade ambiental, gozaba da súa condición de neno fuxidío e inconmensurable, sen ataduras. Cumpría o soño infantil de beber viño cos maiores, falaba «dialecto cerrado», asistía pola noite aos manexos das meigas que se xuntaban na casa e enriba tiña unha nai como Sabela, cuxa actividade sexual entre o marqués e un gaiteiro non lle quitaba tempo para tentalo tamén cun cura. Que Gonzalo Suárez, na adaptación da novela para TVE, lle puxese a faciana de Charo López a aquela muller fabulosa, axudou a fortalecer o meu entusiasmo polo cativo.

A morte e a desgraza son as grandes igualadoras, lembraba Balzac en Eugénie Grandet. Nese poeirento cuarto pechado que son Los pazos de Ulloa, coa súa biblioteca e os seus tesouros abandonados, a materia humana perde unha vez máis a partida coa natureza. Pero lembro o rostro pillabán do meu amigo Perucho, encarnado na serie por Lucas Martín, e penso que a súa gana de voar libre polos carreiros impugnaba aquela autoridade que tanto constrinxía a alma doente dos adultos. Ségueme parecendo que o máis interesante da novela son as páxinas en que comparece, heroico e ben colorado, para facernos correr á súa beira por enriba dos toxos. No derradeiro capítulo da serie convertíase por arte de maxia en José Luis Manzano, malogrado xigante do cine quinqui ao que xa só lle daría tempo de traballar con Eloy de la Iglesia en La estanquera de Vallecas. Outra razón para unha amizade indestrutible.

 
 

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
TVE
Comentarios

Corre, Perucho, corre