Chove como nos versos de Novoneyra


Ás veces chove en C. Na miña terraza a sarabia cae coma se fosen palabras dun verso de Novoneyra. En lugares tan fermosos a chuvia está pensada para que soñemos. Este lugar tende tanto ao mar que a veces penso que é a proa dun barco, azoutada polos ventos e camiñando sempre cara á liña do horizonte. As galernas sempre chegan dende o Atlántico e moito antes de que cheguen debuxan velos negros alí onde acaba o mar. O mar e as tormentas son o pozo inesgotable de todas as metáforas. Será que todos os corazóns esconden un naufraxio. Todas as nubes acaban por pasar e os ceos aquí deixan pouco lugar á monotonía. Un azul brillante permite ver o releve perfecto da praia infinita ao outro lado da baía. Meu tormentiño e máis eu tomamos kas e vermú sentadas sen abrigo nun banco pintado de roxo, á porta do bar do porto. Somos tabernícolas e verbívoras, que diría Manuel Rivas, pero ante a beleza chéganos o silencio. Apoia a cabeza no meu ombreiro e calamos. Haberá outros paraísos, pero este é o noso. Comemos churrasco e chupamos os dedos. Volvemos a casa cun resto de chimichurri nas unllas. No noso pombar ela soña e eu leo O estado intermedio de Xina Vega. A narradora recolle o lugar onde viviu seu pai, acabado de morrer. Sempre hai literatura nese momento en que a carne empodrece ata converterse en nada e os que aínda están reconstrúen unha vida da que apenas saben nada. Miña nena tómame unha fotografía lendo. Quizás nun futuro esa imaxe constrúa a memoria da nai que fun.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Chove como nos versos de Novoneyra