«Adeus e Grazas», a nostalxia como arma de futuro na despedida de Nao

O último traballo discográfico son tres horas de concerto ateigado de colaboracións e acenos a un persoal entregado


Adeus e Grazas. Así, coma o tema que pechaba o seu último traballo discográfico, se titula o testamento de Nao logo de catorce anos de tralla comprometida co país, co pobo e coa fala. Tan sinxelo coma os dous DVD que recollen o derradeiro concerto da banda. Unha noite, a do 7 de decembro do 2019, que comezou con longas colas ás portas do recinto de Amio, en Compostela, e conduciu a unha apoteose que dificilmente soñarían daquela os cinco tipos — co tempo serían catro— que no 2005 botaron a navegar o seu artefacto musical, destinado a esnaquizar tópicos e demostrar que, en realidade e contra marea, si se pode. Unha desas noites nas que cada acorde, cada berro, cada bote significan algo e ninguén quere ver rematar, pero escorrega sen remedio, canción a canción, coma grans nunha presada de area entre os dedos.

Son tres horas de concerto ateigado de colaboracións e acenos a un persoal entregado, ao que Jásper se dirixe sempre en termos de familia. Esa complicidade é un dos sinais de identidade dun grupo que soubo falar en colectivo e en feminino, malia seren homes —Jásper, Gus, Amós e Torroncho— quen levaron a nave ata o seu final. Hai un berro que nace en xente coma Andrés do Barro e Os Tamara, percorre décadas de música en Galicia, Zënzar, Ruxe Ruxe, certo Bravú, ata resoar con forza no que esta tropa de catro conseguiron: chegar a un público masivo neste país de tan feble industria musical, máis aló do milleiro de polas que medran no grande carballo do folk, facendo metal e sen ceder en nada. Que llelo digan a Marina e a Roi, a parella que percorreu Galicia atrás da banda e fala nun dos tres documentais que completan o material. Nostalxia da boa, da que marca o camiño aos que seguen. O antropólogo andaluz Huan Porrah ofreceu hai anos un sinxelo consello para quen quixese escoitalo: «Cada noite, antes de ir a cama, pensa nas veces que tiveches que baixar os pantalóns». Nestas mans sobraron sempre os dedos para levar esa conta.

 

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«Adeus e Grazas», a nostalxia como arma de futuro na despedida de Nao